ما انسانها مدام در حال پیشبینی آیندهایم. گاهی اوقات موفق نیز میشویم. نه تنها در زمینههایی مانند شرطبندیهای ورزشی بلکه در تعاملات انسانی نیز؛ مانند اینکه «بهترین شیوه برای خوش آمد گویی به دانش آموزان یک مهد کودک در اولین روز مدرسه چیست؟» و یا «اگر خیابان را اینگونه تقسیمبندی کنیم ترافیک بهتر جریان پیدا میکند». در رابطه با بهداشت عمومی و مهندسی، پیشبینی عواقب کار یک مهارت ضروری است.
در مواجه با یک فرد پیشگو، طرح این سه سوال خالی از لطف نیست:
«بهترین آمار شما تا کنون چقدر بوده؟»؛ غیر ممکن است بتوان همیشه درست پیشبینی کرد اما، به محض اینکه به شانس و ناهنجاریهای آماری عادت کنیم، دیگر دست از تلاش کشیده و فقط بهانه میآوریم.
«میشود بپرسم چگونه اینکار را انجام میدهید؟»؛ اعتماد به کسی که روشی مخفی دارد کار دشواری است. همزمان با اینکه داشتن چنین روشی، میتواند مزیتی رقابتی باشد اما احتمال اینکه آن شخص تنها روی دورِ شانس بوده باشد بیشتر است (از لحاظ آماری شدنی است).
«آیا به کسی هم روش خود را آموزش دادهاید؟»؛ نوع دیگری از دو سوال قبل. اگر روشی تضمین شده وجود دارد که میتوان آینده را در زمینههای مختلف به درستی پیشبینی کرد، چرا از آن برای شناخت بهتر جهان استفاده نکنیم.
اولین کتابی که ۳۴ سال پیش در نوشتن آن کمک کردم یعنی Rules of thumb، تبدیل شده است به استاندارد رایج این روزها. با پیشبینیهایی که در حافظه اینترنت حک شده و دادههایی که امروز بیشتر از هر زمان دیگری در دسترس همگان قرار دارد، وظیفه ما است که در پیشبینی رویدادهای آینده پیشرفت کرده و بتوانیم تشخیص دهیم چه کسی در این کار مهارت دارد. اما باور، نیروی قدرتمندی است که بهخاطر آن گاهی کمی طول میکشد تا متوجه شویم باور و اعتقاد نمیتواند جایگزین مناسبی برای درک چگونگی کارکرد چیزها و ملاحظه آنها همانگونه که هستند باشد.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/12/predicting-the-future/