نه صدای استعاری؛ منظورم صدای واقعی خودتان است.
بسیار واضح است صدایی که با آن صحبت میکنیم حاصل تکامل فیزیکی اجتنابناپذیر تارهای صوتی ما نیست. بلکه چیزی است که مغز ما کشف کرده، چگونه با بخشی از بدن کاری انجام دهد تا بتوانیم از طریق تنفس زنده بمانیم.
و از آنجایی که به نوعی قابلیت جدیدی محسوب میشود، دشواریهایی نیز دارد.
همزمان با تنفس صحبت کردن ابتدای این چالش است.
اما همچنین هیچ ارزشی ندارد، اینکه کل فرایند میان بسیاری ماهیچه و عصبهای حساس قرار دارد. به این معنی که وقتی صحبت میکنیم (در واقع توجه به خودمان)، همزمان در حال تلاش برای جلوگیری از استرس نیز هستیم. حالا میکروفنها، نرمافزار Zoom و سایر راههای پر رسیک دیده شدن در جهان را نیز اضافه کرده تا متوجه شوید چرا بلند شدن صدا و تشابه به فردی که نیستید، تیک عصبی گرفتن، ابراز استرس و میزبان بسیاری از چالشهای دیگر بودن آسان است.
اگر حس میکنید صدایتان شبیه شما نیست، شاید بهخاطر این باشد که مغزتان در حال از بین بردن چیزی است که سعی دارید بگویید. قبلتر میگفتم: «امکان ندارد یک نفر حرفی برای گفتن نداشته باشد»؛ اما الان چندان مطمئن نیستم. فکر میکنم اکثرا همینطور باشیم.
اگر با هر کدام از این موارد روبهرو هستید، پیشنهاد میکنم بهدنبال یک مربی صدای خوب باشید. نه به این خاطر که یک سخنران مشهور هستید که قرار است به صحنه تد (تد تاک) بروید. بلکه چون حرفی برای گفتن دارید و خیلی خوب میشود اگر بدون درد حرفتان را به زبان بیاورید. کلاس برداشتن از راه دور، از هر زمان دیگری آسانتر شده و این دورهها زندگی بسیاری از کسانی که میشناسم را تغییر دادهاند. میتوانید فردی را نزدیک خود پیدا و یا حتی با تماشای چند ویدیو شروع کنید.
جهان نیاز دارد از شما بشنود.