در اثر ماندگار جنگ هنر استیون پرسفیلد، او ایده ایستادگی را مطرح میکند. نیروی درونی که ما را از انجام مهمترین کار خلاقانه خود باز میدارد.
غریزه، عادت یا حسی که مانع کار میشود، همان ایستادگی پرسفیلد است. مواردی که به انتخاب خود به جریان روزمان اضافه نمیکنیم؛ اما به هر حال وجود دارند.
راحت است اینطور تصور کنیم که این مقاومت تنها برای فیلمنامه نویسان یا رمان نویسان است. همان سد نویسنده و اهمال کاری. اما در واقع، هر کسی که مسئولیت هدایت پروژه، کسبوکار یا کمپینی را برعهده داشته باشد نیز با آن روبهرو میشود.
میتوانیم کاری انجام دهیم و شاید هم انجام دهیم. اما در حقیقت کاری نمیکنیم. در نتیجه، کار به سرانجام نرسیده یا بد تمام میشود.
من در مواجهه با این مقاومت تنها نیستم. هر جا را که نگاه کنیم در حال رخ دادن است.
شاید برخی از نشانههای این مقاومت با یکدیگر در تضاد باشد. اما اگر به تعریف آن برگردیم، متوجه منطق آن میشویم. در ادامه به چند نمونه از این نشانهها اشاره میکنم:
تصور اینکه این مقاومت نوعی شکست اخلاقی است، وسوسهکننده است. اما بیشتر شبیه ضربه زدن به انگشت خود یا سوزاندن نان است. نیازی نیست خود را به خاطر جایگاهی که داریم سرزنش کنیم. اما اگر بتوانیم آن را دیده و بشناسیم، میتوانیم با آن کنار بیاییم.
شاید چنین رفتارهایی برایمان آشنا باشد. اما در نهایت یک انتخاب است. مهارتی قابل یادگیری و عادتی قابل فراموش کردن. میتوان با خود مهربان بود، بر هدف متمرکز شد و به سراغ کار بازگشت.
دو گمراهی و یک ترس:
اولین گمراهی اینکه، شاید متوجه نشویم که انتخاب است.
گمراهی دوم اینکه، ممکن است تاکتیکها، ابزارها و انتخابهای بهتری را یاد نگرفته باشیم، اما میتوانیم شروع کنیم.
و ترس؟ ترس از تغییر. اینکه شاید تغییر کارساز نباشد.
وقتی ایستادگی مانند همیشه نمایان میشود، میتوان آن را دیده، شناخته و با آرامی از آن گذر کرد.