در صدر هر نوع تلاشی متوجه میشوید که اجراکنندگان مربی دارند.
پیانیستها، سخنوران و ورزشکاران همه مربی دارند. در واقع اگر بشنویم کسی رو استیج بوده و مربی نداشته باید تعجب کنیم.
با این حال هنوز در دنیای کسب و کار، به آنها به چشم استثنا نگاه میشود.
بخشی از آن به این دلیل است که در تمام زندگی، به کار کردن به چشم چیزی اضافی نگاه کردهایم. اسکیت یاد گرفتن مثل مدرسه نیست اما سر کار حاضر شدن اینگونه به نظر میرسد. عبارت: «حواسم هست» یک نشان افتخار است.
دلیل دیگر نیز این است که مربیانِ اندکی هستند که این باور را نهادینه کرده باشند و به همین خاطر ما نیز مطمئن نیستیم. این که راه آسانی برای شناسایی مربی مورد نظرمان یا اینکه چه نتیجهای قرار است بگیریم وجود ندارد، کمکی نمیکند.
اینطور که معلوم است افرادی که توانایی استفاده از یک مربی را دارند، اکثرا شکاک هستند؛ چرا که نمیدانند مربیگری چه چیزهایی را شامل میشود.
حرف زدن در مورد چالشهایمان. هدفگذاری. باور به اینکه میتوانیم بهتر شویم. شجاعانه بهدنبال مسئولیت گشتن.
با این همه هنوز چشمان خود را چرخانده و تردید میکنیم. شاید به این دلیل باشد که مربی داشتن به عنوان نشانهای از ضعف برداشت میشود. اما چه میشود اگر چالشهای خود را باور کرده اما نتوانیم به آنها غلبه کنیم؟ میتواند به این دلیل باشد که نمیخواهیم موجب تغییر شویم یا نگران این موضوع هستیم.
یک شرکتی که آن را ستایش میکنم، آنقدر به مربیها اعتقاد دارد که برای هر کارمند چند مربی قرار داده تا مطمئن شود همه از رهبری یک نفر سود میبرند. اما این بیشتر چیزی است که خودمان باید برایش هزینه کنیم.
همچنین هزینه کردن برای یک مربی، برای چیزی که اندازهگیری آن سخت است و ممکن است از نظر اجتماعی زشت بهنظر برسد. برای پیشرفت در کاری که عادی تلقی میشود. این موضوع را ترکیب کنید با شکِ در کمک خواستن. عجیب است کسی مربی داشته باشد.
پارادوکس اینجاست که، اولین چیزی که موجب دست رو دست گذاشتن ما میشود، همان دلایلی است که نیاز ما به مربی داشتن را میرسانند.