باور زمانی به وقوع میپیوندد که ترکیبی از اجتماع و احساس داشته باشیم. راهی برای مشاهده و درک جهان همزمان که با دیگران تعامل میکنیم. باور نشانهای است از ارتباط مشترک، و اجتماع همان چیزی است که از ما انسان میسازد.
از طرف دیگر واقعیت بسیار گسترده و متداوم است. اعتقاد یا عدم اعتقاد شما برای جاذبه اهمیتی ندارد. همیشه وجود دارد. شیشه آبنبات هم صرف نظر از آنکه چندبار تعداد آبنباتهایش را شمردهایم مقدار ثابتی آبنبات دارد.
استرس زمانی رخ میدهد که یک باور با تجربه ما از حقیقت متناسب نباشد.
در کمال تعجب این استرس میتواند جامعه را مستحکمتر از پیش کند. جوامع بسیار کمی متشکل از معتقدان کروی بودن زمین وجود دارد؛ چرا که اصلا نیاز به چنین باوری نیست. این یک واقعیت است.
اتحادِ اجتماع از طریق تشویق اعضا به نادیده گرفتن حقایق جهان اطراف قدمت زیادی دارد.
جدایی میان رویدادهای بیرونی و احساسات که ما را بهسمت اعتقاد به چیزیکه حقیقت ندارد هدایت میکند، میتواند جامعه را کوچکتر کند. بعضی وقتها نکته اصلی جدایی میان باور و حقیقت است. زمانیکه این جدایی گسترش پیدا کند و جامعه محصورتر شود، فرقهها شکل میگیرند.
اما در عصر مدرن ما، این جداییِ استرس زا میان باور و واقعیت اشتراکگذاری را نیز دشوارتر خواهد کرد. یک فرد خارجی ممکن است حاضر نباشد استرس ناشی از اعتقاد به چیزهای غیر واقعی را تحمل کند.
با افزایش اطلاعات بهگونهای که تنها یک کلیک با ما فاصله دارند، با شکستن فرهنگ به یک دم طولانیِ حباب فیلتر، اختلافات میان باور و حقیقت شدت میگیرد. اما اعتقادات تغییر، حقیقت باقیمانده و این چرخه ادامه دارد.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/11/a-paradox-of-community-belief-and-reality/