شانس جنبه دیگری نیز دارد.
ما برای آنکه بهترین خود را انجام دهیم به شانس نیاز داریم. تا باور کنیم شاید جواب بدهد. تا درک کنیم که اگر بهترین خود باشیم آنگاه، شانسی برای رسیدن به هدفمان خواهیم داشت. امید، محرک است.
شاید فروش خوبی داشته باشیم، متعهد شویم، اثری موفق بسازیم، نظر فردی را تغییر دهیم، چیزی نو خلق کنیم، نتها را به زیبایی اجرا کنیم، درها را باز و جادو بیافرینیم...
اما شاید هم نه.
و اگر نتوانیم چه؟
اولین فرصت، یادگرفتن از اتفاقی است که رخ داده. اینکه موقعیت مناسب وجود داشته، اما ما اشتباه حدس زده، سرنخی را از دست داده یا به مهارتی تازه نیاز داشتهایم. شاید باید راهی برای خوشبینی یا تمرین و کسب تجربه بیشتر پیدا کنیم.
اما با احترام به گودل، شاید جوابی وجود نداشته باشد. شاید چیزی که فکر میکردهایم مشکل است، در واقع مشکلی قابل حل نبوده (زیرا برای هر مشکل جوابی وجود دارد)؛ شاید به سادگی یک موقعیت یا حتی یک بنبست بوده. با داشتن شناخت نسبت به خود، دانستههایتان و چیزی که با آن دست و پنجه نرم میکنید، متوجه میشوید که در واقع احتمالی برای موفقیت وجود نداشته است. حتی اگر اینگونه به نظر میرسیده.
یا شاید دفعه پیش شانس دخیل بوده و اینبار نه؛ (احتمالا ٪۲۰ متقاضیان پذیرش در یک مدرسه معروف، یا همان بچههایی که بهترین خود بودهاند هنوز شانس قبول شدنشان ۱ به ۵ باشد).
اگر راه قابل قبولی وجود نداشته یا بیش از آنچه که فکرش را میکردهایم شانس بد وجود داشته، پس جایی برای شرمساری، سرزنش یا مجازات وجود ندارد. تنها کاری که از دستمان بر میآید، گرامی داشتِ موقعیت و تلاش برای پیدا کردن فرصت بعدی برای مشارکت و پیشرفت است. مدام سرزنش کردن خود و دیگران، همان زمانی است که نمیتوانیم هدر دهیم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/05/when-it-doesnt-work-out/