به ندرت از قصد چیزی میگوییم یا کاری انجام میدهیم که ما را شگفت زده کند. چرا که ارتباط صمیمانهای با صدای در سرمان داریم. روزها را با نگاه کردن به خود در آینه، گوش دادن به صدای درون و تعریف نقطهنظر خود سپری میکنیم. «این چیزی نیست که من بگویم یا انجام دهم...».
ما این را آشنایی درونی مینامیم. همان «هویت ما». از بین رفتن آن (برای مثال زمانیکه فردی عضو یک فرقه میشود) مهم و میتواند غمانگیز باشد.
حال اگر ایدههایمان با هویتمان یکی باشد، وقتی از ایدهها حرف میزنیم در واقع از خومان میگوییم.
و از همینرو تنش ایجاد میشود. فرهنگ و اقتصاد ما بر مبنای ایدهها بنا شدهاند. بسیاری از ایدههای جامعه با گذشت زمان بهتر میشوند (شما دیگر برای فصد به آرایشگاه نمیروید. احتمالا مرگ جرج واشنگتن نیز به همین دلیل بوده است). اغلب به نسلی نیاز داریم که از ایدههای مضر دوری کند. زیرا افرادی که چنین ایدههای سمی و یا قدیمی را قبول دارند، آنها را بخشی از هویت خود میدانند.
همزمان با وقتی که رسانه متوجه شود میتواند با رساندن برخی ایدهها به گوش کسانی که آماده به پذیرش آنها هستند سود بیشتری کسب کند، داشتن بحثی سازنده در مورد ایدهها بسیار دشوار خواهد شد. زیرا در حالیکه مردم این توانایی را دارند تا گاهی اوقات برای تغییر ایدههای کمتر شخصی خود دست به کار میشوند، ما هنوز هم به ندرت به دنبال تغییر هویت خود هستیم.
لازم نیست اینگونه باشد.
اگر در حال انجام بازی جورچین باشید و قطعهای که گمان میکردید درست است در واقع اشتباه باشد، آن موقع میتوان گفت که اطلاعات مفیدی بهدست آوردهاید. ادامه داده و آن قطعه پازل را در خانه دیگری امتحان کنید. قرار نیست بخشی از هویت شما به عنوان کسی که پازل حل میکند دیده شود. در واقع هویت شما به عنوان کسی که پازل حل میکند، خلاصه میشود به این ایده که اگر شواهد نشان دهد جای یک قطعه درست نیست شما جای دیگری را امتحان میکنید. بدون احساس ناامیدی یا تهدید.
موفقترین حلکنندگان مسائل کسانی هستند که این روش را پذیرفتهاند. ایده فعلی شما هویت شما نیست. بلکه تنها قدمی است در راستای حل مسئله پیشِرویتان.
یک راه برای تعریف هویتمان، عاشق یک ایده شدن است (اغلب همان ایدهای که توسط قدرتی منتخب به ما واگذار شده). و راه دیگر رد کردن این باور است که هویت ما در یک ایده نهفته است. در عوض باید به دنبال پذیرش راهی باشیم که ایدههای خود را بهطور مستمر پیدا و بهبود دهیم.