ما امروز بیشتر از همیشه آگاهی داریم.
ما از همه چیز خبر داریم؛ از ثروت زیاد افراد، از فقر کمر شکن. این باخبری معمولا لبخند رو از لب های ما میگیرد.
ما خیلی راحت خودِ واقعیمون رو در فضاهای مجازی افشا میکنیم.
ما حتی میدانیم که به عنوان مثال چه کسانی در مسابقه ماراتون پیشرو شرکت خواهند کرد و یا قرار است رژیم بگیرند و یا قصد راه اندازی یک کسب و کار را دارند و یا هر روز مدیتیشن میکنند.
میدانیم که چه کسانی کدنویس و یا عکاس هستند.
اما دیدن کجا و تجربه کردن کجا.
دیگر هیچ بهانهای برای بیخبر بودن از وقایع وجود ندارد و بدتر از آن هیچ بهانهای برای بیتجربگی.
راه ارتباطی ما و جهان توسط شیشهای از هم جدا شده است. شیشهای که باخبر بودن را بزرگ و مهم نشان میدهد، در صورتی که هیچ خبری از دعوت به تجربه کردن نیست.
هوشیاری ما بیشتر از هر زمان دیگری در تاریخ گسترش پیدا کرده است. اما هزینه رسیدن به این سطح از هوشیاری چیزی نبوده جز، از دست دادن یک عمر تجربه.