ممکن است ویدیو the miracle sudoku که این هفته پخش شد را دیده باشید (پخش شدن از نوع خوب). تقریبا نیم میلیون نفر Simon را تماشا میکردند که نزدیک به نیم ساعت مشغول حل کردن یک پازل بود. بدون هرگونه خشم، خشونت و گمراهی. تنها، فکر کردن به اعداد؛ به همین سادگی.
اما چطور انقدر همه گیر شد؟
میلیونها نفر تحقیقات مهم پزشکی انجام نمیدهند، خالقین و یا نویسندههای ماهری نیستند اما برای پیدا کردن و انتشار چنین ایدههایی اشتیاق دارند.
فرهنگ بهدست همین افراد ساخته میشود.
یک ایده خوب ارزشی ندارد، اگر به دست افرادی که آن ایده برایشان مفید است نرسد.
افرادی هستند که بهجای معروف شدن به هر قیمت، صبر میکنند؛ پزشکانی که تحقیق کرده و اطلاعات با ارزش را با مردم به اشتراک میگذارند. اینها همان کسانی هستند که اهدافشان دراز مدت است و تنها بر روی تعداد کمی از افراد قابل اعتماد سرمایه گذاری میکنند. اغلب، این مردم هستند که از رفتارهای مورد پسندشان الگو برداری میکنند.
سه روز پیش بار دیگر گوگل از قدرت انحصارطلبی و غیرشفافِ خود استفاده کرد و یک اپ پادکست دوست داشتنی را به دلایل مسخرهای حذف کرد. تنها یکسری اعتراض بود که باعث عقب نشینی گوگل شد. ما به همان چیزی میرسیم که در موردش صحبت میکنیم. و در مورد چیزی صحبت میکنیم که توجهمان را جلب کند.
و یا این مستند ۱۴ دقیقهای در مورد شرکت هارلی-دیویدسن را در نظر بگیرید که چطور در امر خدمت رسانی به مشتریان خود تصمیمی بد و عجولانه گرفت. نزدیک به یک میلیون نفر این ویدیو را تماشا کردند، چون این خود مردم بودند که آن را دست به دست انتشار دادند.
مدام به ما ثابت میشود که خبرها و دیگر رسانهها، فرهنگ را گزارش نمیدهند بلکه آن را می سازند. امروز هر کدام از ما میکروفون و شبکه ارتباطی خودش را دارد. و این خود ما هستیم که تصمیم میگیریم چطور برنامهریزی و چه چیزی مصرف کنیم.
ظاهرا انتشار اخبار در مورد چیزهای هوشمند، خود فعالیتی هوشمندانه است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/05/smart-adjacent/