با یک حساب سَر انگشتی ساده میشه فهمید که در بیشتر مسابقات زندگی بازنده هستیم. خیلی هم دور از ذهن نیست. مسابقات زندگی صدها، هزاران و یا حتی میلیاردها شرکت کننده دارد و تنها یک برنده. این یعنی، چگونه باختن است که مورد سنجش قرار میگیرد و نه بُردن.
برنده بودن یعنی، دقیقاً مطابق نظر داورها عمل کردن؛ یعنی دقیقاً مثل بقیه تمرین کردن اما سختتر؛ یعنی بدون خطا بودن.
اما باختن [با آگاهی] یعنی برهم زدن آمار و ارقام؛ یعنی مسابقه دادن به شیوهای نو و خلاقانه؛ یعنی انجام کاری که تا مدتها بعد در مورد آن بحث و گفتگو شود.
پس اگر قراره بازنده باشیم (که به احتمال زیاد هم همینطور است) چرا از قصد نبازیم؟