[این متن احتمالا شامل همه خواهد شد اما عده کمی به آن عمل میکنیم. فکر کردم ارزشش را دارد تا با شما هم به اشتراک بگذارم.]
از کاراکترهای مخصوص (مثل ! و یا بدتر ‘)، در رمزهای مورد استفاده در برنامه و یا سایت خود استفاده نکنید. با اینکار به مردم یاد میدهید که رمز خود را فراموش کنند و یا آن را یادداشت کرده و در جایی ناامن مخفی کنند. در عوض استفاده از رمزهای طولانی را اجباری کنید.
وقتی میخواهید برای یک وای-فای که قرار است بقیه به آن متصل شوند رمزی مشخص کنید، دلیلی ندارد از حروف بزرگ، کاراکترهای مخصوص و یا هرچیز دیگری که تایپ کردنش دردسر است استفاده کنید. در عوض یک شماره تلفن قرار دهید.
از هر کاراکتری مانند '0'، 'O'، 'o'، 'I' و یا '1' که شبیه هم بوده و باعث اشتباه میشوند استفاده نکنید. به همین خاطر است که استفاده از زیپکد بسیار آسانتر است از کد پستی و ترکیب حروف و اعداد ارزش استفاده ندارند.
اگر از احراز هویت چند عاملی بهره میبرید (که امکان خوبی است)، بهجای ایمیل و یا یک متن کوتاه، از یک اپلیکیشن استفاده کنید. و کدهای ۷ رقمی نسازید (مانند بانک قبلی من که میخواستند وانمود کنند اهمیت میدهند). حتی ۶ رقم هم زیاد است.
شرکتها باید بهجای شماره سریالهای طولانی از ترکیبات سه کلمهای مناسب مانند hey-zebra-fun استفاده کنند. به این شکل هم خواندن آن راحتتر است و هم برقراری ارتباط. تصور کنید چقدر راحتتر بود اگر برای شماره شناسایی خودرو خود و یا کامپیوترتان از تنها سه کلمه برای احراز هویت استفاده میکردید. تمام شرکتها به سه لیست از ۳۰۰ واژه رایج که به خوبی با یکدیگر ترکیب میشوند نیاز دارند.
اپلیکیشنهای مدیریت رمز گزینههای خوبی هستند. اگر تاکنون از آنها استفاده نکردهاید، امروز فرصت خوبی برای شروع است.
جایزه: هیچ آسیبی نمیبینید اگر در فرمها و ارتباطات آنلاین خود از واژه «لطفا» استفاده کنید. کاملا رایگان است.
باتشکر.
پینوشت: تمام این پیشنهادها با پیشرفت روزافزون ارتباط کامپیوترها با یکدیگر بهزودی منسوخ خواهند شد. از اینجا میتوانید به پادکست اخیر من در این رابطه گوش دهید.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/08/simple-rules-for-security-and-serial-numbers/