هیچراهی نیست برای اینکه مطمئن شد چه حسی دارد. بقیه مردم، مردمانی درون و یا بیرون زندگی ما. کسانی که شبیه و یا با ما فرق دارند. با بهرهوریها و تجربیات متفاوت. برای بعضی شروعی بزرگ و برای بعضی یک زیانِ ناعادلانه.
البته که، «من» در واقع همان «ما» است.مهم نیست چه کسی هستیم، ما نمیتوانیم احساس دیگران را درک کنیم.
شاید به این خاطر است که، نمیتوانیم تصور کنیم قربانی یک بیاعتمادی و پروندهسازی سیستماتیک بودن چگونه است. یا نمیدانیم غذا بردن برای یک خانواده در رستوران چه حسی دارد. و یا جنگیدن با یک بیماری سخت و یا متهم شدن به جرمی که مرتکب نشدهایم.
میتوانیم سعی کنیم. فرض کنیم دقیقا همان اتفاقی است که برای ما هم افتاده است. اما با کمی تفاوت. آن زمان است که متوجه خواهیم شد این تراژدی به صورت نابرابرانه تقسیم شده و دیگر هیچگاه مانند سابق نمیشود.
اما اینکه نمیتوانیم تصور کنیم دلیل نمیشود که نتوانیم اهمیت دهیم. میتوانیم تمرکز بر روی تفاوتها را رها کرده و بهجای آن روی فرصتها، عدالت و ارتباطات متمرکز شویم. وارد کار شده و عمل کنیم.
قدرت تاثیر گذاری ما برای دیدن، حرف زدن و ساختن تغییرات بلند مدت یک وزنهی سنگین است. چرا که اگر بتوانیم کاری برای بهتر شدن اوضاع انجام دهیم، یعنی باید دست به کار شویم.
امیدوارم در این کار بهتر بودم. امیدوارم آسانتر میبود.
ما با دیدن، سخن گفتن و با عمل کردن شرایط را بهتر میکنیم. حتی زمانیکه کارِ دشواری است. مخصوصا زمانیکه کارِ دشواری است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/06/i-cant-imagine/