این تصور اشتباهیه که فقط شاگرد اولی ها [در دانشگاه] رهبرهای خوبی میشوند. هیچ دلیلی برای اثبات این حرف وجود نداره.
اینکه در تست زدن مهارت داری، به سوالهایی که ازت پرسیده میشه خوب جواب میدی و اشتباهاتت رو در زمان کوتاهی تصحیح میکنی فقط نشون میده آدم آکادمیک خوبی هستی.
این ویژگی ها نه تنها برای کسی که در جایگاه رهبری قرار داره و باید نقشه راه مشخص کنه مهم نیست، بلکه دست و پاگیر هم هست.
در واقع ما سیستمی ساختیم که در اون دانشگاه ها، کارگرهای دست به سینه و حرف گوش کن تولید کنند.
و این لزوماً به این معنی نیست که این افراد همان رهبران آینده هستند.