افراد زیادی به ساحل میروند؛ اما تنها اندکی تن به آب میزنند.
۳۰۰۰ دانشآموز به تماشای مسابقه فوتبالی میروند که ۲۰ نفر از همکلاسیهایشان در آن بازی میکنند.
به امید ملاقات و برقراری ارتباط با افراد مختلف، به کنفرانسی میرویم و بیشتر زمان خود را امیدوارانه سپری میکنیم تا شاید دیگری نیز ما را دیده باشد و با ما ارتباط برقرار کند.
دوستی تازه وارد دانشگاه شد و کمی از این بابت نگران بود که شاید فرصت چندانی در شب برایش باقی نماند. این چالش باعث میشود از خود بپرسیم: «چرا وظیفه را به افرادی نسپاریم که در شب، کاری برای انجام دادن ندارند؟».
پشت اجتناب و دوری کردن از افراد و تجربههای نو، میلیونها سال تکامل وجود دارد. همچنین دههها مدرسه و تلقین فکری که به ما آموزش داده منزوی و منتظر دستور مانده و سر پایین بیندازیم.
با این حال هنوز هم بسیاری در کنفرانسهای مختلف حضور پیدا میکنند...
دفعه بعد که با یک فرد مستقل روبهرو شدید، کمی مکس کرده و تعدادی پرسش سخاوتمندانه از او بپرسید. همان نوع پرسشهایی که آرزو دارید از شما پرسیده شود.
هنگام عضویت در یک جامعه آنلاین، بعید است تنها با نظارهگر بودن به هدف خود برسید. بهدنبال فردی مشارکتکننده باشید و با او هممسیر شوید. سخاوتمندی با فریبکاری تفاوت دارد.
بهجای منتظر ماندن برای تشکیل بهترین تیم، حتی برای یک بعدازظهر هم که شده، لیگ داخلی خود را تشکیل دهید.
اگر تنها نظارهگر هستید، از خانه بیرون نیایید. از روی کاناپه هم بسیار سوژه برای تماشا وجود دارد.
جریان برای مردمانی که بهدنبال ایجاد تغییر هستند، با کمک به دیگران در همین راستا آغاز میشود.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/09/just-looking-2/