طبقه‌بندی اقشار و نسل ها براساس سنِ آن‌ها، بی فایده است؛ زیرا هرکدام مشخصات پیچیده خودشان را دارند.
اما برای درک بهتر شرایطی که با آن روبرو هستیم ممکن است مناسب باشد.
نسل نو، با رویدادها و شیوه های ارتباطی جدیدی که کووید-۱۹ با خود آورده است شکل گرفته است.
در این مدت، با قرنطینه کردن خودمان ارتباط فیزیکی را از دست داده، و از طرف دیگر منافع زیادی از ارتباطات آنلاین بدست آورده‌ایم.
نه تنها اقتصاد و فرهنگ بلکه دیگر مشاغل و مدارس هم احتمالا برای همیشه تغییر خواهند کرد.
در طول تاریخ هیچ ایده و یا رفتاری مانند زمان حال به این سرعت پخش و همه‌گیر نشده بود. تنها در هفت هفته زندگی تک تک افراد کره زمین تغییر کرد. این درحالی است که، انتظاراتی که این تغییر بوجود آورده، تا سال‌ها ادامه خواهد داشت. انتظاراتی از قبیل ارتباطات فیزیکی و امیدهایی برای آینده.
اگر در سال‌های اخیر چرخه رسانه ها از بالا به پایین (شامل رادیو، تلویزیون) بود، اما امروز هر شخص تریبون خودش را دارد. درحال حاضر قدرت در اختیار اینترنت است. دیگر کارداشیان ها در برابر هرفرد و هرکدام با ۳۰۰۰ رابطه، اهمیتی ندارند. چه برسد به یک میلیون نفر و هرکدام با ۱۰۰ رابطه.
اقتصاد امروز به فکر جایگزینی سیستم پیچیده قبلی است. دیگر تعداد کارمندان برای یک شرکت اهمیتی ندارد.
همه ما باید برای درمان و بهبود هزینه کنیم.
بحران های سطح جهانی با محلی تفاوت دارند. در همین حال که سعی‌بر تغییر و دوباره برخاستن و ساخت فردا داریم، شاید بهتر باشد کمی هم خود را با نسل جدیدی که دورترین چشم اندازش تنها چند ماه آینده است وفق دهیم.
برای مدتی طولانی تنها تهدید و دشمن ما، خود ما بوده و خواهیم بود. اما حال که فهمیدیم، حتی دربرابر یک ویروس هم نمی‌توان قلدربازی درآورد، بهتراست کمی متحد شده و خواست جمع را مدنظر قرار دهیم.
به بحران های ویروس کرونا و آینده نامشخص ارتباطات، چالش کمبود کربن را هم اضافه کنید.
امروزه آمادگی و پیشگیری مهم‌تر است از مقابله و درمان.
نسل من، برای شصت سال صدای غالب بود. صدایی که تنها نگرانی آن ۲۴ ساعت آینده بود و نه ۲۴ سال آینده. موضوع، تغییر است، بدون درنظر گرفتن سالی که در آن متولد شده‌اید.
چکار کنیم که ارزشمند باشد؟
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/03/genc/
