ناشران برای معرفی ایدههای نو به جهان دو ریسک را به جان میخرند.
(طرفِ صحبت من هر واسطهای از یک برگزار کننده گالری گرفته تا یک شبکه تلویزیونی، یک استودیو فیلمسازی و یک تشکل است. همه این موارد در دسته ناشران قرار میگیرند).
یک ریسک زمان و هزینهای است که صرف جذب و حمایت خالق یا هنرمند میشود.
و دیگری سرپرستی. آنها اعتماد و توجه مخاطب خود را با انتخاب این به جای آن، به خطر میاندازند. اگر اسم و رسمی برای خود دست و پا کنند (بر طبق نظر مخاطب)، توجه، اعتماد و دید بهتری نصیبشان خواهد شد.
ناشران بزرگ شاید معروف نباشند (برخلاف موتاون در گذشته و نیویورکر امروز)، اما فرهنگ را تغییر میدهند.
تِد هر بار که فردی را به روی صحنه میبرد یا ویدیو آنلاینی منتشر میکند، متحمل ریسک میشود. همینطور یک تولید کننده پادکست زمانیکه مهمانی را به برنامه خود دعوت میکند.
هنرمند دو مزیت به دست میآورد. مزیت انتخاب شدن؛ پول، ویرایش و حس تسلی خاطر از انتخاب شدن و مورد حمایت قرار گرفتن.
و مزیت سرپرستی. با حمایت سازمانی کار بلد که مایل است دسترسیها خود را برای حمایت از فعالیت هنرمند به خطر بیندازد، تا او به مخاطبینی منحصر به فرد دست پیدا کند.
اینترنت فضایی است که گاهی میتواند این فضا را که اغلب توسط سازمانهایی که خود را در پوشش ناشر مخفی کردهاند، اشغال شده است به شکل آگاهانه تضعیف کرد.
اصطلاح The Long Tail که Chris Anderson از آن استفاده میکند، به کتابخانهای با بینهایت قفسه گفته میشود. جایی که دیگر کمبود، مانند قبل معنی نمیدهد. اینترنت اهمیت نمیدهد چه میزان عناوینی را با خود حمل میکنند و چه مزیتی برایشان دارد. اسپاتیفای و یوتیوب و آمازون تا زمانیکه فردا نیز از آنها استفاده کنید، برایشان مهم نیست چه گوش میدهید یا میبینید.
زیرا وقتی محتوا مطرح است خطر چندانی تهدیدشان نمیکند و چون تمرکزشان بر روی مقایس است یک الگوریتم را انتخاب میکنند. برنامهای مبهم که تا به امروز آنقدر پیچیده بوده که هیچکسی نمیداند چگونه کار میکند و چگونه تصمیم میگیرد چه چیزی مورد توجه قرار گیرد. حتی کسانی که آنجا کار میکنند هم نحوه انتخاب الگوریتم را حدس میزنند.
و این عواقبی به همراه دارد.
یک دستور پخت را در اینترنت جستجو کنید. تجربه به مراتب متفاوتتری است از پیدا کردن یک دستور پخت در کتاب آشپزی. پس از جستجو با بینهایت نتیجه رو به رو میشوید که بسیاری از آنها آزمایش نشده و فقط وقت را تلف میکنند. چرا که فردی کشف کرده است که الگوریتم گوگل چه میخواهد.
نگاهی بیندازید به حجم عظیم برنامههای به درد نخور در app store یا محتوای شبکههای اجتماعی. الگوریتم همه چیز را مرتب میکند؛ زمانیکه هر چیزی بتواند به درآمد برسد، دیگر همه چیز به درآمد میرسد.
البته که در این نامحدودی مزیتهایی نیز وجود دارد. به سازندگانی که چارچوب مشخصی ندارند فرصت شنیده شدن میدهد. به خوانندگان، شنوندگان و بینندگان فرصتی میدهد برای کشف مواردی که در مدلهای قدیمیتر جایگاهی برای انتشار نداشتهاند. و در جایی که احتمالا قبلتر وجود نداشته، فضایی برای بحث و دسترسی ایجاد میکند.
اما...
انتشار برای یک الگوریتم متفاوت است از انتشار برای یک جمعیت. اگر سازنده، دسترسیهای لازم و یک ناشر نداشته باشد، شنیده شدن بسیار دشوارتر خواهد بود.
و زندگی در فرهنگی که توسط صاحبان الگوریتمهای سودجو هدایت میشود نیز متفاوت است. زیرا بدون سرپرستی، چه کسی مسئول خواهد بود؟ چه کسی به فرهنگ سمت و سو میدهد؟ چه کسی مرزها را جا به جا یا سطح استانداردها را ارتقا میدهد؟
ویکیپدیا ۵۰۰۰ مراقب دارد تا در طول زمان از تبدیل شدن آن به نمونهای دیگر از قانون گادوین جلوگیری کنند. وبسایتهایی که از الگوریتم پیروی میکنند استانداردهای کمتری دارند. آنها به سرپرستی به عنوان آخرین گزینه نگاه میکنند. و اگر استاندارد، اکثریت باشد، پس انتخابشان اکثریت است.
امید داشتن به وجود راه حلی ترکیبی جالب به نظر میرسد. اما برای وجود چنین چیزی، الگوریتم باید در خدمت سازندگان و ناشران باشد و نه بر عکس. ناشران باید هزینه سرپرستی را پذیرفته و متمرکز شوند بر روی چیزی که میخواهند حمایت کنند و هزینه آن را نیز بپردازند. باید خود را هم در سود و هم در زیان کار شریک بدانند.
فرهنگ همیشه، نه به وسیله آن چه که اکثریت میخواهند بلکه توسط چیزی که گروهی کوچک و متمرکزی از مردم حاضرند برای دراز مدت به آن متعهد شوند، پیشرفت میکند. جمله «همنوعان ما این کارها را انجام میدهند» دستورالعمل فرهنگ است.
سازندگان: احتمال دارد (احتمالا مورد نیاز است) که برای انتخاب شدن توسط یک ناشر سنتی صبر نکنید. همزمان، وقتی متوجه شویم الگوریتم نه در کنار ما بلکه در مقابل ما قرار دارد، سود میبریم. تنها راه پیروزی به دست آوردن مجوزها و ارتباطی مستقیم با هواداران و سپس عمل کردن مانند یک سرپرست برای ایدههاست (و به عنوان ناشری برای خود).
پلتفرمها: به تصدیق این مسئله که شما یک ناشر نیستید کمک میکند؛ اینکه دست کشیدن از تصمیمات در برابر جمع و الگوریتم، و دور شدن از سرپرستی ممکن است شما را صاحب زمین کند اما دیگر نقشی در توسعه فرهنگ نخواهید داشت. بله ممکن است بتوان در میانه قرار گرفت، مانند نتفلیکس اما به هوشیاری، مداومت و نظم نیاز دارد.
شما احتمالا با جستجو در گوگل این مطلب را پیدا نمیکنید زیرا آنها مدتها است وبلاگ من را در نتایج آخر نشان میهند. اشکالی ندارد. من برای شما مینویسم نه آنها.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/02/publishers-curation-and-algorithms/