وقتی سازمانی از ابتدا تاثیرگذاری را انتخاب میکند، بهزودی متوجه میشود که نه عضوی دارد و نه مشتری. در نتیجه پا در میدان گذاشته، چیزی ارائه کرده و به پیشنهادات گوش میدهد.
روزهای اول هیجانانگیز است. به مشتریها رسیدگی میشود. تنوع ایجاد شده و با حل مشکلات، ارزش ایجاد میشود.
در روزهای اول، گرامیترین کارمندان، آنهایی هستند که نیازهای دیگران را شناسایی و سپس راهی برای رسیدگی با آن پیدا میکنند.
به محض جذب مقبولیت توسط سازمان، این امکان وجود دارد که فردی سودآور به تیم ملحق شود. آنها تیم را به سمتی هدایت میکنند که با مشتری مانند موجودیتی قابل تعویض، یکسان و سودآور رفتار کنند. و کارمندان؟ آنها نیز بخشی از هزینه هستند و نه تیم.
کودکان بازی به اسم جِنگا دارند. بازی که در آن، برنده کسی است که تکههای چوبی را بدون بههم ریختن برج برمیدارد.
راهی سریع برای کسبوکارهای پایدار در جهت افزایش سود. پردازش با هزینه کمتر، سربار کمتر، اندازهگیری راحتتر و سریعتر.
به عنوان یک مثال، میتوان به کسبوکار ساده زیر اشاره کرد:
شرکت لَبکورپ ایده ارزشمندی داشت: آزمایش خون مقرون به صرفه و راحت برای پزشکان و بیماران. یک زنجیره سراسری، به این معنی که دیگر نیازی نیست پزشکان درگیر فرایند آموزش شوند. هدف دفاتر پزشکی، صرفهجویی در زمان مراجعهکنندگانی است که نیازی به بیمارستان ندارند. خیل عظیمی از مراجعهکنندگان نیز حق دارند که میگویند، سازمان در ایجاد نرمافزار گزارشدهی کوتاهی کرده است.
بعدش چه؟
چند تکه چوبی از جنگا حذف کن. چرا به خودم زحمت بدهم منشی استخدام کنم، وقتی میتوانم کل مجموعه را با یک نوع تکنولوژی خاص راه بیندازم؟ حالا شاید مردم یک یا دو ساعت منتظر بمانند. خب اشکالی ندارد. نگران تعدیل نباش. تنها کافیست کار زیادی به افراد محول کنی. اگر استعفا دادند هم یکی دیگر را استخدام کن. خدمات مشتری؟ نیازی نیست. تنها کافیست تعدادی فرم نظرسنجی ایجاد کنید. اما حتی نیاز نیست آنها را بخوانید...
موقعیت جنگا مُسری است. وقتی رقیبی آن را شروع کند، فشاری از سهامداران کوتاهمدت، برای ورود به بازی به شما نیز وارد میشود. سودی که موجب انگیزه رشد شود، تبدیل به هدف میشود. رقابتی بدون برنده.
اما سپس، وقتی تعداد زیادی تکه چوبی حذف شود یا تکنولوژی تغییر پیدا کند، برج لرزان شده و اینبار، فردی دیگر، برای خود رقیبی ایجاد میکند تا او مجدد بازی را شروع کند.
سایه تفکر کوتاهمدت صنعتی، مهمترین چالش یک بازاریاب در شرکتی بزرگ است. همراه شدن با کسانی که تنها به فکر سود هستند، شاید بزرگترین اشتباه بازاریابی باشد که میتوان مرتکب شد. سوددهی، نه هدف سازمان، بلکه اثر جانبی آن است.
ما زمان زیادی را صرف برجهای لرزان میکنیم. پایداری ارتباط مردم، تکامل سازمانها و فعالیت شفاف و سازنده، بسیار مهمتر از آن است که توسط عدهای سودجو که بر معیارهایی اشتباه پافشاری دارند تهدید شود.