اون موز رو ببین، فقط ببین.
موزها معجزه مدرن هستند. ارزان، مغذی و در دسترس.
و تقریبا هر موزی که تا الان خوردهاید (اگر در نیمکره شمالی زندگی کنید) از درخت یکسانی آمده است.
نه تنها یک درخت مشابه بلکه به گونهای که درختان بلوط به یکدیگر شباهت دارند. دقیقا همان درختی که نزدیک به صد و پنجاه سال پیش در گرمخانهای در انگلستان کاشته شده است. درخت موز کاوندیش (نامگذاری شده از روی اسم خانوادهای که امروزه Duke and Duchess of Devonshire نامیده میشوند) بیحاصل است. دانهای ندارد. تنها راه پرورش دادنش بریدن تکهای از یک درخت و سپس پرورش دادن یک همسان از آن است.
از آنجایی که به منظور تولید و مزه بهینه شده بودند، با وفور موزهای ارزان و خوشمزه مواجه شدیم.
تا وقتی یک آفت فرا رسیده و در چند سال آینده تمامی درختان کاوندیش را از بین خواهد برد.
در طی سالها عوارض محیطی وجود داشتهاند؛ اما در مقیاس بزرگ نادیده گرفتنشان کار سختی است.
نظام حقوقی کشور من را در نظر بگیرید. از راهی غیر رسمی و تابآور برای برقرای آرامش و برطرفسازی مخالفتها رشد کرده و به موجودی شیطانی میرسد که مجتمع نظامی صنعتی را ترکیب میکند با یک سیستم دعاوی مدنی که بسیار پرهزینه بوده و برای بسیاری از بازیگران کلیدی سودمند اما در نهایت بیفایده برای کسانی است که نمیتوانند از آن در جهت منافع خودشان استفاده کنند.
ارائه جدید Rohan Pavuluri در تد که در مورد ورشکستگی است یا ارائه بریان استیونسون در مورد عدالت کیفری را تماشا کنید.
مردم مانند موز نیستند. ناعدالتیهایی که نظام حقوقی ایجاد کرده همیشه مایه شرمساری بوده است. و در مقیاس بزرگتر حتی بدتر.
مقیاس صنعتی تا مدتی پاسخگو بوده و سپس به عهده خودمان است که تا هنوز زمان هست تغییرش دهیم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/05/industrial-scale-and-brittleness/