و در مقابلِ یا.
رهبری یک پروژه یعنی از بین بردن یک میلیون «و».
صف طولانی جلو دکه بستنیفروشی بود؛ اما فرد اول صف جابهجا نمیشد. مشتری به چهار مزه محدود بود اما همه بیحرکت شده و نمیتوانستند انتخاب کنند.
نه به این خاطر که هیچ یک از مزهها خوب نبودند. اتفاقا همه انتخابهای خوبی بودند. دلیل اصلی این بود که انتخاب یک مزه به معنی از دست دادن سه مزه دیگر است. خرید یک بستنی به معضلی از جنس پیشمانی تبدیل شده بود.
شما نمیتوانید خودرویی مجلل اما ارزان قیمت بسازید که در جاده خاکی هم خوب، بسیار سریع و ایمن باشد. نمیتوانید رویدادی صمیمی، باز به روی همگان، اثبات شده، پایدار در هر شرایط آبوهوایی، در فضای باز و منحصربهفرد برگزار کنید.
تمرکز ما بر روی ناامیدی از دست دادن یک «و» در زمانی است که درباره تصمیماتی که از ما خواستهاند اتخاذ کنیم مضطرب میشویم؛ زمانیکه در مورد تعهد مردد هستیم. همچنین بیش از حد در مورد محدودیتهایی که پذیرفتهایم فکر میکنیم. چرا که این نشخوار فکری سرعت ما را گرفته و ترسهایمان را تقویت میکند.
بهجای تمرکز بر چیزی که در حال ساختنش هستیم، بر روی مسیرهایی تمرکز میکنیم که دیگر باز نیستند.
اگر قرار باشد چیزی خلق کنیم، اگر قرار باشد محصولی ارائه دهیم، مسیر روشن در دنبال کردن و بهدست آوردن محدودیتها است. هدف آنها هستند. محدودیتی نباشد، پروژهای هم نیست. وقتی در راه کاری که آرزوی انجامش را داریم، به محدودیتها به چشم سکوی پرتاب نگاه کنیم، متوجه میشویم که آنها نه یک مشکل بلکه نشانهای از هدفمند بودن ما هستند.
مدیریت یک پروژه یعنی مهارت انتخاب از بین این «یا» آن. از «و» معمولا استقبال نمیشود چرا که، «و» یک تله است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2022/07/embracing-constraints-2/