دیروز، هیچزمانی خرج نگرانی برای خورده شدنم توسط یک خرس گریزلی نکردم. یا مسموم شدن از آب خانهام.
با گذر زمان بین خودمان و دنیا لایههایی از مراقبت ساختیم.
کفش، راه رفتن را آسان میکند. میتوانیم بدون نگرانی از سنگها و میخهای زنگ زده قدم بزنیم.
این مراقبت نامرئی، شکلی از تمدن است.
و زمانیکه این مراقبت به شکل نابرابر دردسترس باشد، به یک مزیت و برتری تبدیل میشود. گاهی اوقات برای بهبود شرایط، باید با دقت نگاه کرده و کاری کنیم.
اگر سایرین هم کفش دارند، این باعث نمیشود تا از کاربرد کفش شما کم شود. اما اگر آنها کفش ندارند، آنگاه مشارکتشان (به شما، به من، به همه)، شکل دیگری به خود خواهد گرفت.
ما وظیفه خود در پیشنهاد مراقبت به افراد را به شکل بسیار بدی به ثمر رساندهایم. دسترسی به مراقبتهای پزشکی. آب تمیز. مدارس خوب. رهایی از خشونت. و مزیت شک کردن که نادیده گرفتنش بسیار راحت است. همه اینها باهم جمع میشوند؛ هر روز و برای نسلها.
درست کردن یک لیست از چیزهایی که دیروز نیاز نبوده تا درموردشان نگران باشم تقریبا غیرممکن است. ما باید با گذشت زمان روی این موضوع کار کنیم تا همه به این نتیجه برسند.