تولدها مسری‌اند. اگر بقیه یادآوری نمی‌کردند هیچ‌کس تاریخ تولدش را به‌یاد نمی‌آورد. و نوعی که آن‌ها را جشن می‌گیریم بستگی به فرهنگ و یک فرآیند مشترک دارد که مدام در حال تغییر است.
مردم تاریخ تولدها را دنبال می‌کنند و از قضا امروز تولد من است.
شصتمین تولد.
خیلی زود گذشت. وقتی سرت شلوغه زمان خیلی زود می‌گذره. تعداد زیادی پروژه، دوستان، درس‌ها و ایده‌هایی که به اشتراک گذاشته شد. سفری همراه با بالا و بلندی ها که با خانواده شروع شد. فرهنگ، زمان و شهری که در آن متولد شدم. سفری که بدون شما میسر نبود. خیلی ممنون.
اما امروز برای من نیست (نیازی نیست ایمیل و کارت تبریک بفرستید). من هیچ‌وقت واقعا تولدم را دوست نداشتم (داستانش طولانی است)، و تنها دلیلی که این پست را می‌گذارم به این خاطر است که می‌خواهم با شما صحبت کنم و بگویم تولد من به چه کسی تعلق دارد.
چه می‌شود اگر شروع کنیم و تولدمان را جور دیگری جشن بگیریم؟ امروز متعلق به آن ۲۰۰۰۰ نفری است که در حال تلاش‌ند تا برای مناطق محروم آب آشامیدنی تمیز تهیه کنند. به‌خاطر مخاطبینی هم‌چون شما. تشکر.
امروز و مخصوصا امروز که جهان در شرایط مساعدی نیست و بسیاری، درگیر موضوعاتی از جمله سلامت، اقتصاد و عدالت هستند، از همیشه ضروری‌تر است تا به کسانی فکر کنیم که تا به‌حال ندیده‌ایم اما حتی تصور این‌که چه‌طور زندگی می‌کنند هم سخت است.
تصورش هم سخت است که ۲۱۰۰۰ نفر، اغلب کودک، با بیماری در حال مبارزه‌اند چرا که روستای آن‌ها آب قابل آشامیدن ندارد. تقریبا سه برابر جمعیت شهری که من در آن زندگی می‌کنم. از همه شما ممنونم؛ از طریق پروژه‌های من از جمله این وبلاگ تا حالا نزدیک به یک میلیون دلار برای رفع این مشکل جمع‌آوری شده است.
حمایت‌های شما و این پست ارزشش را دارد؛ حتی اگر تنها یک کودک نجات پیدا کند.
خیلی ممنون.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/07/sixty/
