هوش مصنوعی ما را مجبور به انجام کاری می‌کند که برایش حقوق می‌گیریم: تصمیم‌گیری.
در سابق، روزها و ساعت‌ها را با هنر و مهارت‌آموزی سپری می‌کردیم. روی خط نوشتن. طراحی حروف. کوک کردن ساز. تمرکز بر جزییات؛ چرا که جزییات همه چیز است.
امروزه اما، می‌توان از میان ۱۰۰۰ تایپ‌فیس آن‌هایی را انتخاب کرد که همگی ظاهر درستی دارند. اتوتیون تحولی در صنعت موسیقی ایجاد کرده و ابزارهای گرامری هوش مصنوعی جدید، ویرایش یا پیدا کردن مشکلات را بسیار ساده ساخته‌اند.
آن بخشی از ما که می‌خواهد به سرانجام رسانده و به سراغ موضوع بعدی برود، پیش‌فرض‌های امروزی و چیزی که الگوریتم‌ها ارائه می‌دهند را پذیرفته است.
چیزی که کارِ حقیقی را نادیده می‌گیرد. از دست دادن مالکیت تصمیمات.
این یا آن. سیستم از قبل آن‌ها را آماده کرده است. ما تصمیم می‌گیریم (یا با «هیچکدام» پاسخ می‌دهیم).
کسب مجدد عاملیت، ما را از «فقط کارم را انجام می‌دهم» به «من ساختمش» هدایت می‌کند.
پ. ن: این نقاشی را با هوش مصنوعی و در چند دقیقه ساختم. اما می‌خواهم شفاف بگویم که هر واژه‌ای که تا به حال منتشر کرده‌ام، در هر کتاب و مطلبی، از پایه و توسط خودم نوشته شده است. هیچ تیم یا هوش مصنوعی در کار نیست. اگر تغییری در این رویه ایجاد شود اطلاع می‌دهم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/10/judgment/
