هفته گذشته، همزمان که در نیویورک قدم میزدم، از کنار ۸۰۰ نفر گذشتم.
تصمیم گرفتم تنها رهگذر نباشم و نگاهی نیز به افراد بیندازم.
از میان آن ۸۰۰ نفر، حتی یک نفر هم آنطور که در فیلمهای سینمایی به نمایش میگذارند، جذابیت یک ستاره فیلم را نداشت. تعدادی شبیه به چهرههایی بودند که پیشتر روی بیلبوردها به چشمم خورده بود. بیشترشان برای نمایش یک تبلیغ هم انتخاب نمیشدند. احتمال زیاد ۴۰ نفرشان به دانشگاهی مشهور رفته و شاید ۱۰ نفر هم ورزشی رقابتی را بازی کرده باشند. همه آنها مهربانتر و خردمندانهتر از یک شخصیت معمول تلویزیونی بودند و مشخص بود انسانهای دغدغهمندی هستند.
هم مسنتر و هم جوانتر از میانگین «بازار هدف» اکثر محصولات بودند. برخی چوب دستی در دست داشتند، عینک زده بودند یا سمعک داشتند. تعدادی نیز روی ویلچر بودند. احتمالا تعدادی از آنها بتوانند سریعتر از من بدوند و همه آنها در مورد موضوعاتی اطلاع داشته باشند که من حتی به آن فکر هم نکردهام.
اگر کمی از بالا نگاه کنیم و این گذر کردن از کنار ۸۰۰ انسان تصادفی از هر جای کره زمین را تصور کنیم، حتی بیشتر نیز به هدف وجودی خود روی زمین پیمیبریم. از میان آن ۸۰۰ نفر، کمتر از ۳۰۰ نفرشان سوار هواپیما شده بودند. هوش نیمی از آنها بالاتر از میانگین است. ۲۰۰ نفر نیز تنها کمی انگلیسی صحبت میکنند. تعداد ۵۰ نفر از آنها، تنها چند دلار در روز درآمد دارند. چهار یا پنج نفرشان نیز تحت اسارت زندگی میکنند. تعداد خیلی کمی، میتوانند تاثیر بزرگی همچون من و شما روی شرایط اقلیمی داشته باشند و بیش از ۶۰۰ نفرشان، بسیار نگران رخدادهای جهان هستند.
برای مدت زیادی، بازاریابی مصرفی، جایگاهها و عناوینی را بدون آنکه وجود خارجی داشته باشند ایجاد کرد. همچنین از شدت بخشیدن به جداییها، راهی برای خلق ناکارآمدی و فروش بیشتر ساخت.
اما چیزی که با نگاه کردن به رسانه و رزومههای فراوان متوجه آن میشویم، با چیزی که جهان در حقیقت ارائه میدهد متفاوت است.
همه ما عجیب هستیم و مشکلی هم ندارد.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/12/walking-the-city-walking-the-world/