ریس زمان شما را میخرد یا بهرهوریتان را؟
این شاید مهمترین سوالی باشد که در این دهه در مورد محل کار پرسیده شده است.
در عصر پیش از صنعت، زمانیکه از خانه کار میکردیم، به کارکنان بر اساس تعداد محصولی که تولید میکردند دستمزد داده میشد.
این روند با حرکت به سمت کارخانهها تغییر کرد. حالا دیگر بیشتر کارکنان یک حقوق ثابت را ترجیح میدهند و صاحبان کار نیز تصمیم دارند تا از طریق سرمایهگذاری بر بهرهوری و نگاه به نیمه پر لیوان سود ببرند. وقتی سر و کله ماشینهای جدید پیدا میشود، کارکنان حقوقشان زیاد نمیشود اما رییس چرا.
حالا که کار کردن از خانه برای بسیاری از دانشورزان تبدیل به یک تعهد یا تهدید شده است، سوال اول دوباره پابرجاست.
بعضی از رییسها کارکنان خود را به محیط کار فراخوانده و برخی دیگر آنها را مجبور کردند تا جلسات بیپایانی که در Zoom برگزار میکردند را تحمل کنند. ذهنیت به این شکل است که اگر زمان شما چیزی باشد که خریداری شده است، رییستان میخواهد مطمئن شود تا همه آن زمان را به جز کار، صرف چیز دیگری مانند رسیدگی به یک عضو مریض خانواده نکنید.
اما همزمان با راحتتر شدن اندازهگیری بهرهوری، تعامل و واگذاری هر وظیفهای که بهطور شفاف تعریف شده باشد، تصمیمی وجود دارد که باید گرفته شود:
اگر خریدار یا فروشنده زمان نیستیم، پس دقیقا چه چیزی را اندازه گرفته و چگونه قرار است جبران کنیم؟ آیا کارکنان حاضر و آمادهاند تا حق کمیسیونی دریافت کنند یا در سودی سهیم شوند؟ و اگر تعامل و نه زمانمان را میفروشیم، آیا این کار، فرهنگ مستقل را به پیش میبرد؟
و اگر برعکس، خریدار یا فروشنده هستیم، چگونه میشود وقتی سرمایهداریِ نظارتی به سراغ برنامههای زمانی منعطف و اعتماد مورد نیاز کارکنان برای توسعه رهبری و تعامل خلاقانه میرود؟
برای شمایی که رییس هستید مشکلی ندارد اگر یکی از کارکنانتان از طریق برخی برونسپاریها یا تکنولوژیها به هزینه خودش، بهرهوری را افزایش داده و هر روز ساعت ۲ بعد از ظهر به خانه برود؟
مشکلی ندارد اگر یکی دیگر از کارکنانتان هر شب تا نیمهشب کار کرده اما کار کمتری به ثمر برساند؟
اگر تیمی پنج نفره با یکدیگر هماهنگ کرده و تصمیم بگیرند به جای حضور در جلسات بروند قدم بزنند یا در مورد دستاورد بعدی همفکری کنند چه؟
اگر واقعا چیزی که تولید میکنیم اهمیت دارد، چند نفر در تیم میدانند مقداری که تولید میکنند چقدر است؟ اگر بدانند چه میشود؟
نظریه شرکت بر پایه دو فرضیه بنا شده بود: کارگران نیاز دارند تا بهم نزدیک باشند و ارتباط برقرار کردن و بررسی غریبهها هزینهبر خواهد بود. برای بسیاری دانشورزان دیگر هیچکدام حقیقت نداشته و باید بدانیم وقتی از «شرکت» صحبت میکنیم منظورمان چه اندازهای است.
طبیعت کارخانه و بهکارگیری کاملا نامشخص است. بعضی رهبران به جای پز دادن در مورد تعداد کارکنانی که شرکت دارد، بزرگی دفتر، تعداد شرکتکنندگان در هر جلسه، شروع میکنند به بهینهسازی در مورد حداقل تعداد افرادی که برای به اتمام رساندن یک کار نیاز است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/05/selling-hours/