نه تنها در کلاس درس بلکه هر جایی که امید به آگاهی، انگیزه یا آموزش دادن داشته باشیم:
فرض همراهی. چه فردی متعهد به یادگیری باشد چه نباشد. در حالی که موقعیتهای بسیاری افراد را در جایگاهی قرار میدهد که فرد مجبور به خودنمایی میشود (پیوست الف: یادگیری علم حساب در مدرسه ابتدایی)، آموزش مناسب، اگر افراد اهمیت ندهند تقریبا غیرممکن است. اگر افراد همراه نباشند، یعنی ابتدا باید آنها را همراه کنید. اگر نگران هستید که حواسشان پرت باشد، یعنی کار دشواری در پیش دارید.
فرض نیت خوب. فرضی بسیار مشابه با همراهی. اگر نگران هستید که ممکن است فردی با کمک هوش مصنوعی مقالهاش را بنویسد، صرف زمان برای دیوارچینی بهجای پل زدن کار راحتی است.
فرض ترس. یادگیری موجب تغییر و تغییر ترسناک است. بهعلاوه اینکه تا پیش از یادگیری مهارت اندکی داریم... میدانیم نیاز است کاری انجام شود اما، (هنوز) نمیدانیم چطور. در زمان تردید، بهدنبال ترس باش.
فرض فقدان بستر. دلیل اینکه چیزی را «میدانید» این است که به این موضوع آگاهی دارید. میدانید پیش از شروع چیست، در کنارش چیست، چگونه کار میکند، زبان کار شما چیست (هم از نظر واژگان و هم مفهومی). اگر در حال آموزش چیزی نو هستید، نمیتوانید به درستی و صحت آن برای دانشآموزان اطمینان داشته باشید. صرف زمان بیشتر بر بستر و زمانی کمتر بر نکات، شرایطی برای درک و فهم مهیا میکند.
فرض ارتباط. برخی علاقه دارند اینطور باور کنند که یادگیری میتواند تنها، در یک قلعه و با یک لپتاپ انجام شود. اما در حقیقت تا زمانیکه با دیگران یا سیستمهای دیگر تعامل نداشته باشیم، تمام کاری که انجام دادهایم جذب و نه درک موضوع بوده است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/05/useful-assumptions-for-teachers/