در هر گروهی، افراد از پیش درباره نحوه یادگیری، پیروزی و همچنین واکنش نشان دادن به فرصتها تصمیم میگیرند. آنها کلاهی با یک علامت بر سر داشته و به راحتی قابل تشخیص هستند.
این رفتار بسته به آموزش، محیط و جایگاه اجتماعی قابل تغییر و ماندگار است.

اندک افرادی نه تنها خودآموز هستند بلکه از مسیر نیز انرژی میگیرند. آنها به موقع سر کار حاضر شده، آموزشها را انجام داده و یاد میگیرند. فردی که برای یک مارتون آموزش دیده و بدون منتظر ماندن برای مسابقه، به تمرینات خود ادامه میدهد.
گروه دوم توجه زیادی به خود جلب میکنند. رقابتکنندگانِ سختگیری که نه تنها نسبت به خود بلکه با سایرین نیز رفتار مشابهی دارند. اگر دیگران ۱۰ ساعت در روز کار کنند، آنها ۱۰ ساعت و نیم کار میکنند. هنگام تغییر شرکت یا موقعیت شغلی، اولین کار این گروه از افراد توجه به کار دیگران است.
گروه سوم یا Almost win شباهت زیادی به گروه برندگان دارند. بهجز اینکه اغلب سوم یا چهارم میشوند. در حالی که از رقابت انگیزه میگیرند، اما ترس یا دیگر محدودیتهای درونی آنها را عقب نگه میدارد. برخی از آنها داور یا حتی خود را مقصر میدانند... شاید علائم خارجی تغییر کنند اما خروجی همان است.
گروه بعدی نمیخواهد از سایرین عقب بماند. آنها فقط تا حدی میتوانند تلاش خود را گسترش دهند. در صورت حرکت سریع سایرین، آنها نیز سریع حرکت میکنند اما هیچگاه خود را مدعی نمیدانند.
گروه آخر رضایت و آرامش را در کمترین تحرک میبینند.
این کلاهها دائمی نبوده و افراد در موقعیتهای متفاوت کلاه متفاوتی بر سر میگذارند. شاید از سنین پایین کلاهی به ما داده شده باشد اما در نهایت یک انتخاب است.
تنها انتخاب پایدار، انتخابی که به عاملیت، تعامل و چرخه پیشرفت بدون وابستگی منتهی میشود، گزینهایست که در بالا سمت چپ قرار دارد. یا خود حرکت میکنید یا دیگران شما را به حرکت وا میدارند.

لینک مرجع: https://seths.blog/2024/05/the-achievement-competition-distribution/