باور است که از ما انسان میسازد. باور ابزار ما برای رویارویی با آیندهای ممکن، ترس و همچنین ساخت جامعه است. سلیقه شخصی و اولویتهایمان، به شخص ما نیز تعلق دارد و به ما، در باور داشتن به خودمان کمک میکند.
برای هزاران سال، باور در اغلب بخشهای زندگی ما رشد کرده است. برای دانستن آنکه آتش داغ است (مانند همیشه)، نیازی به باور نداشتیم؛ اما میتوان با قطعیت گفت که، در مقابله با ناشناختهها به ما امید و آرامش داد. و ناشناخته همان جایی است که باور رشد میکند.
اما مقاومت در برابر دانستن، عادت مفیدی نیست. زمانی که ایگناتس زملوایس، برای اثبات این نظریه که، شستشوی دست توسط پزشکان، جان مادران باردار را نجات میدهد، از آمار استفاده کرد، پزشکانی که معتقد بودند بهتر از او میدانند، آن را نادیده گرفته و باعث تعداد بیشماری مرگ و میر شدند. وقتی محققان نشان دادند که بسیاری از زخمها توسط باکتریها ایجاد میشوند، پزشکانی که برای مدتی طولانی، باوری مخالف را برای خود حفظ کرده بودند، برای دههها آن دادهها را نادیده گرفتند. و زمانی که متخصصان هر رشتهای، بر علیه تحقیقاتی که امکان دارد جایگاه آنها را تضعیف کند، راه جنگ را در پیش میگیرند، در حقیقت به باورهای خود و همچنین کسانی که به آنها اعتماد دارند، آسیب میرسانند.
امروزه بیش از هر زمان دیگری در جهان دلیل و مدرک وجود دارد. دیگر اینطور نیست که بگویند: «فقط وقتی با چشمان خودم دیدم باور میکنم». در عوض میگویند: «آنقدر اطمینان دارم که پس از قانع شدن و انجام محسبات شخصی و همچنین درک مفاهیم، دیدگاه خود را تغییر دهم». ما برای ریاضیات، سیاه چالهها و میزان اثربخشی واکسنها اثبات داریم. ما دلایلی آماری برای چرایی کلیک کردن افراد بر روی یک مطلب، و چگونه پاسخ دادنشان به یک آزمایش دو سر کور داریم.
این باعث نمیشود باور، از اهمیت کمتری برخوردار باشد. در حقیقت، همانطور که در یک زمینه اثبات شده است، به ما این فرصت را میدهد تا در زمینههای دیگری نیز باور را وارد کنیم. زمینههایی که میتوان از آن به خوبی استفاده کرد. سلیقه شخصی، دارونماها و شیوه رویارویی ما با آینده ناشناخته، راههایی نیرومند برای برقراری ارتباط، ابراز خود و رسیدن به آرامش است.
اما زمانی که صرف بحث کردن درباره اثباتی میشود که آماده پذیرش آن نیستم، زمانی هدر رفته است. باور به همان اندازه نیازمند اثبات است که ماهی به دوچرخه نیاز دارد.