غر زدن

کودکان نوپا غر می‌زنند. بزرگسالان اکثرا راهی برای ترک عادت‌های بد خود می‌یابند.

از غر زدن می‌توان به عنوان شیوه معاملاتی جذابی یاد کرد که نتیجه بخش بودن آن موازی است با جلب توجه، انتظارات کم‌تر، احساس همدردی و درک بیش‌تر. غر زدن موجب سلب مسئولیت است.

اغلب، میزان گلایه ارتباطی با میزان ناراحتی نداشته و این‌طور به‌نظر می‌رسد که با سطح انتظارات هر فرد از آن‌چه که خود را لایق آن می‌داند ارتباط مستقیم دارد.

پس چرا غر نزنیم؟

زیرا دید ما را نسبت به جهان تغییر می‌دهد. زمانی‌که غر زدن تبدیل به عادت شود، به ناچار ادامه پیدا می‌کند. از آن به بعد به تمام رویدادها به چشم فرصتی برای اثبات بر حق بودن گلایه‌های خود استفاده می‌کنیم.

خودخواهیِ کسی که مدام شکوه و گلایه می‌کند، به مرور زمان برای همه روشن خواهد شد. از همین رو مردم دوست ندارند کنار کسانی باشند که مدام غر می‌زنند؛ چرا که جهان برای همه یکسان بوده و اگر سختی و دشواری نیز دارد برای همه است. با تمرین یاد خواهیم گرفت که بهترین راه برای بهبود شرایط تلاش و کوشش است و نه زورگویی. به یاد داشتن تاثیرات مخرب غر زدن می‌تواند مفید باشد.

خوش‌بین‌ها همیشه ریسک مواجهه با نا امیدی را می‌پذیرند. اما آن‌هایی که غر می‌زنند همیشه نا امید هستند.

لینک مرجع: https://seths.blog/2020/12/whining/