برای ما انسان ها اینترنت بینهایت است.
همین الان که درحال خواندن این پست هستید، ساعت ها ویدیو در یوتیوب آپلود شده که شما هیچکدام از آنها را نمیبینید.
مسئله این است که، جهان همیشه در مقایسه با اندازه انسان بینهایت بوده است.
زندگی در قرن ۱۴، در یک مزرعه؛ هیچوقت حوصله سر بر نمیشود. در همین فضا خیلی کارها میشود کرد. در مورد کرم ها مطالعه کنی، شعر بنویسی، با همسایه ها صحبت کنی و...
ما، بسته به نیاز خود لنزهایمان را برروی دنیا باز و بسته میکنیم تا یکموقع احساس کوچکی و خستگی نکنیم.
این طبیعی است که بعد از یک استراحت و چرخ زدن در شبکه های اجتماعی و کلا فضای وب، و درنهایت بازگشتن به کار اصلی، احساس ناخوشایندی داشته باشیم. این احساس، ناشی از ثبات قدمی است که برای مدتی از ما سلب شده است.
همین الان در جهان هستی اتفاقات فراوانی در حال رخ دادن است. ستارهای در حال چرخش است، یک عده آدم در سیاره ۱۰ بایکدیگر اختلاف نظر دارند، کسی که برای شما کار میکند سوالی برایش پیش آمده، فروشگاهی در جایی از دنیا مشکلی دارد و یا همکارتان بدون نظارت شما فعالیت میکند؛ همه اینها در حال انجام است. بدون شما. آگاهی از همهچیز و همهجا چیزی تخیلی است.
انتخاب کنید. انتخاب کنید که حواستان به کار خودتان باشد.