تقریبا همه میدانند چگونه رانندگی کنند. اما تعداد کمی از ما میدانیم چگونه یک اتومبیل ساخته میشود.
میتوان اینگونه بیان کرد که در تمام تاریخ، تخصص یک معیار واقعی نبوده است. اگر با سایر شکارچیان-گردآورنده بزرگ میشدید، در برپا کردن آتش و کلبه، شکار و جمعآوری مهارت داشتید...
اما همزمان با ساخت دستگاههای پیچیدهتر، تخصص معنی پیدا کرد. میتوانید از دانستههای خود در مورد قایقرانی (یا چگونگی ساخت یک قایق) برای مردم بگویید. اما جداسازی آنهایی که تجربههای مفید و تخصص دارند از سایرین کار راحتی است. یا قایق به بندرگاه رسیده یا نه.
یک چیزی که همه در جهان در آن تخصص دارند احساسات خودشان است.
گرچه در تمامی زمینههای دیگری که برایمان ارزشمند هستند، افرادی با تخصصهای اثبات شده وجود دارند که میتوانند کار خود را به نمایش گذاشته، بهترین فناوری روز را درک کرده و نتایج قابل اندازهگیری و آزمایشی بهدست آورند.
«کارشناسان» بخشی از مسئله هستند. یک کارشناس کسی است که تخصص دارد اما گاهی اوقات کارشناسان فراموش میکنند که تخصصهای گذشته به این معنی نیستند که همیشه حق با آنها است. وقتی کسی که تخصصی دارد، کورکورانه از وضع موجود حمایت کرده و در جستجوی پیشرفت ناموفق عمل میکند، تخصصی نشان نداده بلکه تنها نماد انسانی عادی است.
خرد عمومی قابل قیمتگذاری نیست. معمولا این جمع کل تخصص به اشتراک گذاشته انسان است که احساسات ما را فرا میگیرد. اما خرد عمومی با تخصص عمومی یکسان نیست.
من فکر میکنم اغلب ما کسانی که با موضوع تشخیص نوعی سرطان مواجه هستیم، ترجیح میدهیم کسی را پیدا کنیم که بیشترین تخصص را داشته باشد و نه فردی که با تنها بیست دقیقه جستجو در گوگل مطلبی پیدا کرده است...
با این حال هنوز، به ویژه با گسترش شبکههای اجتماعی شاهد کاهش ارزش تخصص هستیم. سیاستمداران و مردمان عادی؛ کسانی که با بینش، به تغییرات اقلیمی مرتبط با انسان، سلامت عمومی یا سمیت مداخلات پزشکی میپردازند. کسانی که قادر به درک جزییات یک مسابقه ۱۰ کیلومتری یا تجزیه و تحیل شیوه یک ورزشکار هستند. همه دارای احساستی در مورد موضوعات مختلف هستند؛ اما تخصص را باید بهدست آورد.
آیا قایق شما به بندر میرسد؟