ایدهها اینگونهاند. یک ویراستار، نمایشگاهگردان یا کارآفرین موفق، به منظور گرامی داشتن، شناسایی و همراهی با ایدهها است که به شکار میرود و نه از بین بردن آنها.
یک یورش بیرحمانه هیچگاه جواب نخواهد داد. داستان بر سر کسب درآمد بالا و یا پافشاری برای تامین تنها ایدههای خوب نیست. پلتفرم کوییبی ناموفق بود چون بر طبق باوری غلط، از ایدهها انتظار تاثیرگذاری داشت. از همین رو تعداد بیشماری از واسطهها در بنبستِ انتظار برای رسیدن ایدههای خوب که اغلب قابل شناسایی نیستند، دچار مشکل شدند.
گاهی اوقات نیاز است تجدید نظر کرده، دقیقتر نگاه و یا وقت بیشتری صرف کنید.
و گاهی به شکار پروانه میرویم اما با دست خالی بر میگردیم.
ناشر پنجاه مورد از پرفروشترین مقالههای روزنامه نیویورک تایمز (از جمله اولین مقاله من)، یعنی Fred Hills چند هفته پیش از دنیا رفت. او به معنای واقعی ماجراجویی کرد و عادت داشت به شکار پروانهها برود. باور او که در کتاب خود نیز به آن اشاره کردهام، دقیقا با آنچه که به من و بسیاری نویسندگان دیگر ارائه داد تا بتوانیم صدای خود را پیدا کرده و به اشتراک بگذاریم، همخوانی داشت.
یکی دیگر از شکارچیان پروانه، Chris Meyer بود؛ او با صبر و تحمل ارتباط برقرار میکرد و رهبر بسیار خوبی بود. او راه را روشن میکرد تا بقیه بتوانند فرصتهای پیشِرویشان را ببینند.
ایدهها فرار نمیکنند. تنها ممکن است مراقبت از آنها نیاز به کمی بردباری داشته باشد.
با سپاس از Lisa DiMona.