بازارهای دولتی معمولا پیشنهادهای خوبی برای شرکتها دارند. پرداخت آنی، نقدینگی برای آینده و واحد ارزی که به آنها در حفظ و بهکارگیری کمک میکند.
اما با یک شرط بزرگ. صاحبان اصلی این شرکتها مردمی (سهامدارنی) هستند که هر لحظه ممکن است آن را به فروش برسانند و صاحبان جدید جایشان را پر کنند.
مالکیت منعطف قسمتی از جذابیت بازار سهام است؛ اما همچنین به این معناست که شما نمیتوانید از مردم و موسسات که سهمی در آن شرکت دارند انتظار دیدی بلند مدت داشته باشید. (ممکن است بلند مدت برای آنها به معنی یک هفته باشد).
در نتیجه محیط، مشتریان، کارکنان و فرهنگی که سازمان به دنبال خدمات رسانی به آنهاست، اغلب محروم میمانند. زیرا با تشکر از میلتون فریدمن، اولویت یک سهامدار (همان که قیمت سهام را در دست دارد) بر این اساس است که هر زمان این شرکتها به دنبال خدمات دهی به بخشهایی از خودشان باشند، مجبور خواهند بود تا جا به جاییهایی انجام داده و به سهامداران دلیل کارِشان را توضیح دهند. پس میتوان نتیجه گرفت آنچه که مورد هدف واقعی و حقیقی خدمتگذاری چنین شرکتهایی قرار میگیرد سهامداران این شرکتها هستند. آن هم خدمتگذاری آنی.
و با تشکر از علائق کوتاه مدت بسیاری از مردم که فقط میخواهند سهام مبادله کنند، تنها مالکیت سهم است که روز به روز بیشتر خواهان پیدا میکند؛ و نه سهیم بودن در شرکتی که قرار است در بلند مدت به آن افتخار کنیم.
گاهی اوقات رهبری قدرتمند و هوشیار نمیگذارد حرفها و نالههای سهامداران تاثیری داشته باشند. اگر علاقهای به مسیری که قرار است طی کنیم نداری سهمت را بفروش!
اما با گذشت زمان این عزم راسخ از بین میرود. خودم به شخصه این موضوع را در مورد شرکت یاهو به چشم دیدم. زمانیکه هر کسی که اطراف و یا برای شما کار میکند در حال تماشای قیمت سهام باشد، تصمیم گیری برای انجام کار درست سخت و دشوار میشود.
اگر میخواهید سازمانی داشته باشید که به آن افتخار کنید، به همان اندازه که در انتخاب کارکنان حساسیت نشان میدهید در مورد انتخاب سهامداران نیز حساس باشید.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/03/public-companies-are-always-out-of-alignment/