من و امروز
در برابرِ
ما و آینده
تضادی که همه فرهنگها با آن زندگی میکنند. صنعت مدرن با بلند نشان دادن و یادآوری این صدا که، تنها تو میدانی چه نیاز داری، قدرت رضایت آنی را در آغوش میگیرد.
مانند فست فود. چه میخواهید، چه زمانی میخواهید.
سالها پیش در مقالهای مشارکت داشتم که اگر ایدههای ذکر شده در آن پیاده سازی شده بود، احتمالا امروز با مشکلات کمبود اهداء عضو روبرو نبودیم. در اولویت بندیِ مردم برای دریافت عضو، آنها را بهنوبت و براساس زمانیکه در لیست وارد شدهاند دسته بندی میکنیم. اگر تمایلی برای ثبت نام در لیست اهداء ندارید (برای یک روز در آینده)، پس برای دریافت عضو هم، اولویت با شما نیست (وقتی نیاز داشتید). تمرکز روی نیازهای خود، ایده لیست اهداء را بیمعنی میکند؛ زیرا ما یادگرفتهایم که قبل از نگرانی درمورد آینده و یا دیگران، به فکر خودمان باشیم. همین میشود که مردم برای وارد کردن اسمشان در لیست، وحشت کرده و بایکدیگر مسابقه میدهند.
در فرهنگ ما، تبدیل «ما و آینده» (باید در لیست، ثبت نام کنی تا یکروز به یک غریبه کمک کنی)، به «من و امروز» (بهتر است امروز ثبت نام کنم که فردا پشیمان نشوم) یک ترفند سخاوتمندانه است. این کار ما را محدود میکند، پس نباید انجامش دهیم؛ اما از طرفی جواب میدهد.
اما آیا رسانه در مواجهه با توصیههای سازمان بهداشت جهانی در مورد مسطح کردن منحنی اپیدمی (نه کاملا، نه بهزودی اما در حال انجام)، چگونه واکنش نشان داد. آنها چندان موافق این جمله که «باید برای حفاظت از بقیه تلاش کنید» نبودند.
در عوض اطلاع رسانی را به شیوه خودشان انجام دادند. «اگر به کسی دست بزنید، سریعا و به طرز وحشتناکی خواهید مرد.». و حالا مردم، وحشتزده و این حس را پذیرفتهاند.
معمولا اینطور نیست که مردم برای از خودگذشتی و حفظ منابع عمومی، فاصلهگذاری را رعایت کرده و ماسک بزنند. بلکه دلیل این رعایت معمولا در امان ماندن خودشان است.
جایگزینیِ یک ذهنیت منطقی و سخاوتمند با یک خواست شخصی برای سالم ماندن.
افراد بیفکری هم بودند که انگار نه انگار که شرایط تغییر کرده است. آنها مشکلی نداشتهاند، پس چرا باید رعایت کنند؟
همانطور که در بعضی فرهنگها جمله «خودت را هرچه سریعتر نجات بده» موثر واقع شده، در بعضی دیگر که کمتر دچار صنعتیسازی شدهاند یک جایگزین میتواند تمرکز روی «ما» قبل از «من» باشد.
بدون شک، بازارهای کوتاه مدت، نیازهای خود را نیز با رفتارهای کوتاه مدت برطرف میکنند. اما فداکاری از جانب کسانی است که با دید بلند مدت و تمرکز بر نیازهای جمعی رفتار میکنند.
سوال این است که: وقتی مردم ویروس را گرفتند (که بیشتر مردم هم خواهند گرفت) و بهبود پیدا کردند (که بیشتر از ۹ نفر از ۱۰ نفر بهبود خواهند یافت)، چه چیزی جایگزینِ این وحشتزدگی خودخواهانه خواهد شد؟
فشار فرهنگی، نیروی پنهانی است که باعث حفظ تمدن میشود. این نیرو به ما کمک میکند تا انتخاب کنیم. مردمان ما اینگونه رفتار میکنند.
آیا زمانی خواهد رسید که برای رفع نیازهای درمانی و عمومی، این فرهنگ تغییر کرده و جایگزین نگاه کوتاه مدت و خودخواهانه شود؟
قهرمانان خود را انتخاب کنید. من بر این باورم که شما بهدنبال افرادی خواهید رفت که دید بلندتر و همهجانبهای دارند.
ما میتوانیم همان قهرمانها باشیم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/04/self-community-and-motivation/