«چه فرقی دارد؟»
زیرا ما به ندرت متوجه عدم تفاوتها میشویم.
تمرکز بر روی عوارض کار راحتی نیست. در واقع کاری بسیار سخت است. اغلب در سازمانهایی به سر میبریم که چندان ساز و کار درستی نداشته یا هر روز به کاربران و یا رؤسا وابستهایم. اغلب، زمانی برای تمرکز بر روی هر چیز دیگر به جز تغییرات و یا مواردی که به محبوبیت میرسند برایمان باقی نمیماند.
مشکلی جدی که نتیجه آن درد و رنج بسیار است. سیستمهایی که هیچوقت بهتر نشدند یا مشکلاتی که بدتر شدند.
ما برای مدت زمان زیادی با معضل مدارس ضعیف، نابرابری فرصت و درد ناشی از فقر مواجه بودهایم. همیشه بیگناهانی در زندانها هستند؛ صداهایی شنیده نشده در انتظار کمک. سابقهای دراز مدت از ناکارآمدی و تراژدی مریضی و ناراحتی که قابل جلوگیری بوده است.
اما اغلب از این مشکلات رو بر میگردانیم؛ از مسائل پیش پا افتاده. زیرا مثل سابق و بدون تغییر به نظر میرسند. ما، وضعیت موجود را قبول کردهایم. ممکن است در رابطه با بعضی از این مشکلات تلاش کرده باشیم اما آمادگی برای مقابله با تمام مشکلات در تمام زمانها غیر ممکن به نظر میرسد.
بازاریابها تمرکز ما را به سمت فیلم، بحران و تکنولوژی جدید هدایت میکنند.
تمرکز بر روی تغییرات ناگهانی کار راحتی است. این تغییر و شتاب است که توجه ما را به خود جلب کرده و کاری هم از دست ما ساخته نیست. یا حداقل اینگونه احساس میکنیم.
رسانه نیز در همین قلمرو فعالیت دارد. کاری که برایش پول میگیرند و تمام تلاش خود را برای به حداکثر رساندن اعتیاد ما میکنند.
هر کسی آنقدر خوششانس نیست که بتواند از این شرایط دوری کند اما اگر شما توانستید، یعنی کار مهمی کردهاید.
مشکلِ زندگی بر روی دلتا این است که همزمان با محکم بستن کمربندمان برای آمادگی با ترن هوایی تغییرات خارجی، کار کردن بر روی مشکلاتی که میتوانیم بهبود بخشیم را فراموش میکنیم.