کدوم اول میاد؟ احساسات، حقایق یا داستانی که برای خود تعریف و سپس منجر به احساسات میشود؟
تدریس من در همان دبیرستانی که خود به آنجا میرفتم اتفاقی عجیب است.
در سال ۱۹۷۸ اگر میخواستید از فرودگاه مترو سوار شوید، تنها دو مسیر برای رسیدن به پردیس دانشگاه وجود داشت؛ یک مسیر به میدان هاروارد با محوطه جادوییش و سپس حرکت به سمت خیابان ماساچوست و گذر از بستنی فروشی محبوب استیو در مدرسهای کوچک. مسیر دیگر، همان مسیری که دفتر پذیرش به من پیشنهاد داد، از مسیر شنی Lechmere گذشته، با اتوبوس از خانههای چوبی که در دهه ۵۰ میلادی ساخته شده بودند گذر، دوباره کمی مسیر شنی و در نهایت به پردیس دانشگاه ختم میشد.
برای من، مسافری تنها که نزدیک به ۱۷ سال سن داشت، استفاده از احساساتی که مسیر دوم در من به وجود آورده بود و خلق روایتی از کمبودهای انتخاب مدرسه کار راحتی بود.
ما دوست داریم اینگونه فکر کنیم که بر اساس واکاویهای منطقی است که تصمیمات پیچیدهای میگیریم. اما اغلب اوقات ابتدا تصمیمی احساس گرفته و سپس برای توجیه آن یک واکاوی منطقی خلق میکنیم.
به همین خاطر بسیاری از کودکان بر اساس احساسشان به رفتن به بازی فوتبال در ماه اکتبر است که یک مدرسه انتخاب میکنند. یا چرا بارانی بودن هوا در روزی که میخواهید از آنجا ملاقات کنید باید در تصمیمتان تاثیری داشته باشد؟ اول احساسات و در ادامه خلق یک داستان. حقایق نیز در مرحله بعد.
اگر هدفمان کمک به مردم برای انتخابی بهتر است، خلق احساساتی بهتر در ابتدا، مفید خواهد بود.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/07/narrative-and-feelings/