آرام آرام یا همه یکجا.
فرهنگ به آرامی دستخوش تغییر میشود. «افراد شبیه به ما کارها را اینگونه انجام میدهند». زمین لرزهها ممکن است تیتر خوبی برای روزنامه باشند اما اینگونه نیست که رفتار انسانها در جامعه را به سرعت تغییر دهند.
در عوض وضع موجود به مرور از بین رفته و دوباره خودش را از نو باز تعریف میکند. اگر شما جزو آن دسته هستید که به چیزی که اطراف همهمان است باور دارید، تا زمانیکه اطرافیانتان تغییر نکنند شما نیز باورهایتان را تغییر نخواهید داد.
به همین دلیل است که حتی کوچکترین مخاطب هم بسیار اهمیت دارد. تمرکز بر روی گروهی مشخص از مردم، درک باورهایشان، تعامل همراه با همدلی، ایجاد هنجارهای تازه و همتابههمتا و گسترش عادت جدید.
از طرفی دیگر علم میتواند با سرعت بیشتری تغییر کند. به عنوان مثال یک مقاله جدید در مورد تحقیق پیرامون جزییات پیشگامانه بیماری پارکینسون، میتواند به ۱۰۰ پزشک انگیزه داده و خود الگویی برای تغییر باشد. اگر همه آنها از طریق یک روش علمی با یکدیگر تعامل کنند، پژوهش صورت گرفته و فرضیاتشان تغییر میکند.
سپس مثل همیشه آرام آرام به سمت تغییر فرهنگ برمیگردد. برای جامعه پزشکی بیست سال طول کشید تا این حقیقت که زخم به خاطر باکتریها و نه ساندویچ پاسترامی ایجاد میشود را بپذیرند. برای باکتریها مهم نبود که جامعه پزشکی به آنها باور داشتند یا نه اما بیماران از این موضوع که پزشکان بر اساس اطلاعات جدید تصمیمات تازهای گرفتند خوشنود بودند.
امروزه فرهنگ بسیار سریعتر از هر زمان دیگر در حال تغییر است. با این حال هنوز آنقدر آرام است که بتوانیم در زمانیکه ایدههای مرتبط با سلامت، عدالت و جامعه نادیده گرفته میشوند به آنها واکنش نشان دهیم.
اما در نهایت تغییر میکند؛ ثبات و تلاش مداوم همراه با تمرکز تنها راه ما برای پیشرفت است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/06/two-ways-to-challenge-the-status-quo/