ورزشهای سازمانیافته، مشخصا برای کودکان که در سن مدرسه قرار دارند پیام آور یک چالش واقعی است. نتایج به راحتی قابل اندازه گیری بوده و تنها یک محور دارند. امتیازها به دست میآیند. بردن و باختن.
اگر کودکی را به گونهای آموزش دهیم که اینها را به عنوان خروجی برداشت کند، ممکن است در خلق تکبر سهیم باشیم. اگر برنده شدی پس یعنی از بقیه بهتری.
اینجاست که حس چیرگی و خود بزرگ بینی میتواند منجر به قلدری شود.
و البته که تنها به ورزش و مدرسه هم خلاصه نمیشود.
اما در هرگونه رقابت مبتنی بر کمبود، دیر یا زود برنده ماجرا شما نخواهید بود. قرار نیست قهرمان محلی، ملی یا جهانی شوید. اگر صادق باشید دیر یا زود باید قبول کنید که پیروزی در انتظارتان نیست.
سپس چه میشود؟
وقتی در چیزهایی که به راحتی قابل اندازه گیری نیستند خوب باشیم، قدرتِ رضایت پدیدار میشود. و وقتی چیزهایی که در آنها خوب هستیم افزاینده، متداوم و سخاوتمندانه باشند، در واقع چیزی داریم که در بلندمدت قابل اتکاست. چرا که مفید و ماهر بودن و همچنین مشارکت در این زمینهها بهطور مکرر امکان پذیر است.
اگر این فرصت را داشتید تا در یک بازی مبتنی بر کمبود و برنده محور شرکت کنید، شاید بد نباشد یک بازی متفاوت دیگری را انتخاب کنید.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/05/actually-im-not-that-good/