میتوان مطمئن بود که در سایر سیارههای عالم نیز زندگی جریان دارد.
و طبق تعریف، اشیا پرندهای وجود دارند که شناسایی آنها دشوار است.
اما این به این معنی نیست که اشیا ناشناسِ پرنده، سفینههای موجودات فضایی هستند.
قطعا توطئههایی اطراف ما وجود دارند.
و طبق تعریف، سازمانها اغلب کارهایی انجام میدهند که توضیحشان دشوار است.
اما نه به این معنی که همه این رفتارها نتیجه یک توطئه هستند.
عصر مدرن یوفوشناسی در سال ۱۹۴۷ شروع شد. یوفو به عنوان موجودات فضایی در سفینهها و نه اشیا ناشناسی که با آنها مواجه میشویم. در طی هفتاد سال از زمانیکه فضاییها مطرح شدند، توانایی ما در عکس گرفتن به طرز قابل قبولی گسترش یافته و کیفیت عکسها و ویدیوها با سابق قابل مقایسه نیست.
با این حال تصاویر حاوی یوفوها هنوز پیشرفتی نداشتهاند.
افرادی که با چنین صحنههایی در روشنی روز مواجه میشدند، به ناگهان وقتی آیفون خریدند دیگر چیزی مشاهده نکردند.
یک راه برای تشخیص اینکه بیشتر با یک داستان روبهرو هستید تا یک علم ابطالپذیر این است که داستان، با رو شدن شواهد تغییر میکند. (ابطالپذیر یعنی نادرست بودن آن قابل اثبات است. «به یک تکشاخ فکر میکنم» ابطالپذیر نیست؛ چرا که اگر بخواهم میتوانم داستانم را تغییر دهم).
زیرا ما انسان هستیم و انسانها پذیرای داستانها هستند. بینهایت دلایل خوب برای باور احتمال وجود یوفوها و دیگر توطئهها وجود دارند. اما شواهدی که از بررسی موشکافانه و تیغ اوکام پشتیبانی میکنند یکی از این موارد نیستند.
اگر در مواجهه با آزمایشی که خلاف یک موضوع را نشان میدهد آمادگی تغییر ذهنیت خود را نداشته باشیم، پس میتوان گفت آماده پذیرش یک داستان هستیم.
حلقههای کشتزار و پاگُنده و هیولای لُخنس داستانهای مفیدی هستند. اما توانایی ما در پیدا کردنشان را نیز به چالش کشیدهاند. اگر هر زمان که اطلاعات بهتری در مورد پزشکی یا دیگر تکنولوژیهای مفید ارائه میشد، فردی بهانههای جدیدی میآورد، سرنخی بود از اینکه با یک داستان مواجه هستیم و نه یک مناظره علمی.
یافتن حقیقت دشوار است. وقتی حقیقت آشکار میشود، درک آن نیز دشوار است. اما، حقیقت به دنبال این نیست که ما را از خود دور کند. بلکه معمولا منتظر میماند تا پیدایش کنیم.