لطف، بخشی نگهدارنده از فرهنگ ماست. درخواستِ لطف داشتن کار آسانی نیست؛ همیشه به راحتی نمیتوان جواب مثبت داد اما زمانیکه دو نفر در تعامل با یکدیگر بهدنبال ارتباطی باشند، یعنی آن تلاش بیهوده نیست.
متاسفانه فشار مدرنی که از پایگاههای داده و کامپیوترها نیرو میگیرد این معادله را سر و ته کرده است.
هرزنامهنویسان با استفاده از ارتباطات غیرمستقیم برای «دستیابی» به صدها نفر میگویند: «پرسیدن عیب نیست». همچنین با اضافه کردن «عجلهای نیست» بهگونهای رفتار میکنند که انگار قرار است وقاحت مکالمه با استفاده از این عبارت کاهش پیدا کند.
اگر از ۱۰۰ نفر «درخواست کمک کنید»، مشخص است که برایتان مهم نیست اگر ۸۰ یا ۹۰ نفر از آنها درخواستتان را قبول نکنند. مشکل اینجاست که به رابطه خود با آن افراد آسیب زده (هر چقدر که ناچیز بوده)، همچنین کار را برای نفر بعدی، همان که با تلاش و مراقبت سعی در ایجاد ارتباط دارد دشوارتر کردهاید.
اولین خط صادقانه، درخواست برنامهریزی شده اینگونه است: «من میخواهم از تو برای رسیدن به خواستهام در حال حاضر استفاده کنم؛ چون برای آینده برنامهای نداشته، به اندازه کافی اهمیت نداده یا نمیخواهم مانند سابق با بخشندگی کار را انجام دهم».
کسی دوست ندارد تحت فشار قرار بگیرد.
تنها چون شما عجله دارید، طریقه استفاده از ایمیل انبوه (Mailmerge) را بلد هستید و فهمیدهاید که چگونه باید مردم را تحت فشار قرار داد، دلیل نمیشود که ایده خوبی دارید.