امری ضروری است.
دانش پایه یک هدیه است. شیوه پیشرفت ما در زمینه کاری و جامعه است. بینشها و قدمهای نادرست پیشینیان ما به وضوح درک و یاد گرفته شده.
و این نوعی تله است.
چرا که میتوانستید بخوانید. میتوانستید قبل از نوشتن کتابِ خودتان، تمامی کتابهای علمی-تخیلی لازم را بخوانید. میتوانستید قبل از کارگردانی فیلم خودتان، تمامی فیلمهای کلیدی را تماشا کنید. میتوانستید تمامی عقیدههای حال حاضر در یک زمینه پزشکی را بفهمید، قبل از آنکه دارویی تجویز کنید.
دیگر نه.
برخی در مواجهه با موضوع دسترسی داشتن به «مطالعه»، تصمیم گرفتهاند هیچکدام از این کارها را انجام ندهند. انگار که ذهنیت یک آدم مبتدی ساده استراتژی مناسبی برای یک حرفهای است.
برخی دیگر نیز خشکشان میزند. افرادی که قبل از آنکه چیزی معین کنند درخواست دانشی کامل را دارند.
مشخصا مسیر موفق جایی روی منحنی است.
لحظهای هنگام مطالعه فرا میرسد، که کار جدید معنی پیدا میکند. وقتی متوجه ارتباطات میشوید. وقتی درک میکنید کسی را که فرد مقابلتان را تحت تاثیر خود قرار داده است.
این همان لحظهای است که باید کار خود را عرضه کرده و موضع خودتان را مشخص کنید.