یکی از دوستانم بهم گفت، خیلی از این میترسه که سازمان بهداشت جهانی دستور قرنطینه بده. بهش گفتم، تو که کلا از خونه کار میکنی؛ گفت آره، ولی وقتی انتخابش با خودته قضیه فرق میکنه.
اولین کاری که در این شرایط باید انجام بدیم، مراقبت از همدیگه و کمک به کسانی است که در معرض این بیماری قرار گرفتند.
بعد از اون میتونیم به کارهای دیگه برسیم. چطور وقتی که ایجاد شده رو استفاده کنیم و چطور باهم ارتباط برقرار کنیم.
بهتر نیست اگه کمتر نتفلیکس ببینیم، یا خبر بخونیم، یا یوتیوب گردی کنیم؟
بهتر نیست دنبال راهی برای ارتباط با افرادی باشیم که در این شرایط نیازمند کمک هستند؟
بهتر نیست چیزی یادبگیریم و بهجای نشست و برخاست های بیهوده، کمی به کارهای مککوی تاینر گوش بدیم و یا آمار و احتمال بخونیم.
در این دورشدن ها، فرصت های زیادی برای نزدیک شدن، یادگیری و تفکر وجود دارد.
همانطور که کار داوطلبانه یک انتخاب است، ترس و اضطراب هم یک انتخاب است.
با آرزوی سلامتی و آرامش برای شما و کسانی که دوستشان دارید.