خوش یمن

ما ترجیح می‌دهیم شانس نیاوریم. شانسِ خوب این حس را منتقل می‌کند که انگار چیزی به‌دست نیامده است. و از طرفی دیگر شانس بد مانند بهانه است.

وعده نادرست شایسته‌سالاری، شانس را در تمامی حالت‌هایش محکوم می‌کند.

با این حال...

در میان کالج‌های مطرح، شاید تنها یکی از پنج متقاضی واجد شرایط قبول شوند. به این معنی که:

مدرسه می‌تواند لیستی از تمامی دانش‌آموزانی که به اندازه «کافی» خوب هستند تهیه کند. ترکیبی از پیشینه، نمرات، امتیازات، فعالیت‌ها و بقیه موارد. هر دانش‌آموزی نیز که شرایط خاصی دارد پذیرفته می‌شود.

می‌توانند با ارسال یادداشتی به تمامی دانش‌آموزان، راه یافتن به مرحله نهایی را به آن‌ها خبر داده و در قدم بعد یک دستگاه تولید عدد تصادفی، ۲۰٪ از آن‌ها را انتخاب کند.

چرا که این همان کاری است که در نهایت انجام می‌دهند.

اگر پذیرفته نشدید شاید بهتر این باشد که بدانید به مرحله نهایی راه یافته بودید اما شانس با شما یار نبوده تا این‌که خود و برخی کاستی‌های فرضی را مورد سرزنش قرار دهید.

همین قضیه برای بیشمار اتفاقاتی که در زندگی ما اتفاق می‌افتد نیز صادق است. مانند، من خوش‌شانس بودم که اولین سخنرانی تد خودم را انجام دادم یا خوش شانس نبودم که چندین سال پیش به آن جلسه بزرگ نرسیدم...

امتیاز دادن (یا سرزش کردن) شانس، باعث می‌شود راحت‌تر بتوانیم به تلاش پیشین خود برای پیشرفت بازگردیم.

لینک مرجع: https://seths.blog/2021/10/lucky-charms/