«خورشید در تلاش است از ابرها گذر کند».
«وقتی مردم از خونه بیرون نمیان و خودشون رو ایمن نگه میدارند ویروس خوشش نمیاد».
«کامپیوتر انتظار نداشت چنین چیزی بنویسی».
البته که خورشید، ویروس و کامپیوتر جان ندارند. و در واقع ژنها نیز خودخواه نیستند و دادههای جدید نشاندهنده پیشرفت ما هستند.
اما اینها خطا نیستند. اگر تصور کنیم یک عامل غیر انسانی انگیزهها و ترجیحاتی شبیه به ما دارد، پیشبینی رفتار آن راحتتر خواهد شد.
البته دو مشکل ممکن است ایجاد شود:
اولین مشکل، صحبت از انگیزه انسانی است که در واقع وظیفه چندانی در پیشبینی ندارد. به عنوان مثال تصور کنید رویدادها، از یکسری خرافهها و داستانهای نامرتبط انگیزه گرفته باشند.
اما دومی مشکلسازتر بوده و زمانی اتفاق میافتد که سایرین را شخصیسازی میکنیم. تصور اینکه آنها تنها انسان نبوده بلکه خوده ما هستند. «اگر من به جای تو بودم...» همیشه پیشبینی کننده خوبی نیست، زیرا تو من نیستی و بر عکس.
هر کسی تاریخچه خودش را دارد. ترجیحات و بیخردیهای شخصی. شخصیتبخشی میانبر مفیدی است اگر به ما در پیشبینیهای هوشمندانه در مورد دیگران کمک کند؛ اما یک تله است اگر فرض را بر این بگذاریم که فقط حق با ماست.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/03/errors-in-personification/