۵۰ سال پیش Oldham و Hackman مدل ویژگیهای شغلی را پیشنهاد دادند. این مدل آنقدر با مردم مرتبط بود که بسیار منطقی و عقلانی احساس میشد.
رضایت شغلی از طریق پنج معیار سبب میشود:
اهمیت عمل: آیا کاری که انجام میدهید معنی ایجاد کرده یا تاثیری میگذارد؟
هویت عمل: در زمان انجام کار آیا حس مالکیت (از لحاظ احساسی) دارید؟
خودمختاری: آیا در تصمیمگیری آزاد هستید؟
تنوع مهارت: آیا عمل، خستهکننده و یکنواخت است؟
بازخورد: آیا موقعیتتان به گونهای هست که بتوانید بهصورت ایمن و راحت بازخورد گرفته و از آن در جهت پیشرفت استفاده کنید؟
اگر درباره جریان لحظهها یا تفریحاتی که انتخاب میکنیم کمی فکر کنید متوجه میشوید که تمامی یا اکثر موارد ذکر شده را شامل میشوند.
و اگر در مورد خسته کننده ترین روزهایی که داشتهاید یا بدترین شغلتان فکر کنید متوجه میشوید که اکثر موارد ذکر شده در آنها وجود نداشتهاند.
با این حال، حتی با اینکه نشان دادنِ حیاتی بودن این پنج معیار در جذب و نگهداری کارکنان با استعداد و ماهر آسان است، بسیاری از سازمانها با اضافه کاری سعی در حذف آنها دارند. «من فقط وظیفهام را انجام میدهم» خلاف چیزی است که برای کارکنان جواب میدهد.
پس چرا؟
زیرا سیستمهای صنعتی از تنوع نفرت دارند. آنها میکوشند تا مراحل بیشتری را تا جایی که میتوانند مکانیزه کرده و اگر مجبور شدند از یک نیروی انسانی استفاده کنند، سخت تلاش کرده تا محدودیتهایی پیش پایش قرار دهند.
یه جلسه سه ساعته Zoom که همه به قوانین گوش دهند بهتر است از این ریسک که فردی اشتباه کند؛ حتی اگر اشتباهی بدون عواقب منفی باشد. بهتر است وظایف را میان چرخدندههای ارزانِ موجود تقسیم کرده تا اینکه برای تاثیرگذاری به یک عضو حیاتی وابسته باشیم.
یک سیستم صنعتی ترجیح میدهد با متوسط به توافق برسد تا اینکه بخواهد میان خیلی خوب و مشکلات گاه و بیگاه رنج بکشد.
تسلیم سیستم شدن راه حل نیست. راه حل فهم این موضوع است که در یک بازار رقابتی، خودکار سازی عملکرد انسانی میانبُری است برای تبدیل شدن به یک کالا. اگر شما توانستهاید این کار را انجام دهید رقبای شما نیز میتوانند.
در عوض این فرصت را داریم تا کاری غیر منتظره، سخاوتمندانه و اصیل انجام دهیم. قرار نیست کاملترین و ارزانترین باشد اما ارزشمند خواهد بود.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/08/variability-industrialization-and-hating-your-job/