در کتاب اخیرم توضیح دادهام که چطور نقش دیگران در تصمیمگیریهایمان تاثیر گذار است. قدرت دست کیست؟ این برخوردها و تنشها چه تغییری در نقش من ایجاد میکنند.
یکی از جاهایی که این موضوع خیلی شفاف قابل دیدن است، دنیای سیاست است. برخی از کاندیدها شخصیتی وابسته دارند (چهکسی با من است/چهطور با یکدیگر کار میکنیم)؛ این درحالی است که سایرین سلطه طلب بوده و از قدرتشان استفاده میکنند (با چهکسی درحال رقابت هستم).
جیمی کارتر یک رئیس جمهور وابسته بود. او برایش مهم بود که با بقیه هماهنگ باشد و برای شرایط اضطراری متحدین خودش را داشته باشد. اما وینستون چرچیل یک سلطه طلب بود و با استفاده از جایگاه و قدرتش، متحدینی جمعآوری کرد که موجب نجات پیدا کردن بریتانیا در جنگ جهانی دوم شد.
نمیتوان گفت کدام یک از این دو محبوبیت بیشتری دارند. اما همزمانی محبوبیت و سلطه طلبی باهم کار دشواری است.
در بسیاری از تشکیلات، از سلطه به عنوان یک معیار تنشزا یاد میشود.
در چرخه رسانه سریع جهان امروز، هرروز و هرروز و هرروز جنبه آسان سلطه طلبی به نمایش گذاشته میشود. کشتی ورزشی بر همین اساس است.
زمانیکه تحلیلهای درست و دراز مدت در رابطه با سیاست را حذف میکنیم، توییتر جایگزین خواهد شد.
در کوتاه مدت رضایت بخش است؛ چرا که پیشرفتِ پیشوای ما باعث پیشرفت ما میشود.
حتی در شرایطی که پاندمی هم نباشد، این اندازهگیری کوتاه مدت اشتباه است. زیرا در ورزش هم هیچگاه همه تیمها به مرحله نهایی نمیرسند و همه کشتیگیرها قهرمان نمیشوند. و در سیاست هم، این عدم تعامل قابلیت این را دارد تا برای نسلها باقی بماند.
اگر سنجشِ عملکرد آسان باشد، دیگر تنش جایی ندارد.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/05/understanding-dominance-and-affiliation-in-politics/