دو شیوه برخورد و یا طرز فکر در این مورد وجود دارد:
«تقلب نمی‌کنیم.»
«تنها زمانی تقلب می‌کنیم که گرفتار نشویم.»
برخورد اول بر پایه اطمینان به صحت و درستی بازی استوار است؛ برخوردی که نشان‌دهنده اخلاق و تعهد به ثبات و پایداری است.
برخورد دوم اما، نشان‌دهنده باورِ پیروزی به هر قیمت است. این بی‌احترامی به سیستم است، چرا که اگر همه تقلب کنند دیگر سیستمی در کار نخواهد بود.
کسانی که تقلب می‌کنند مدام و با اشتیاق از افتخارات و دستاورد‌هایشان صحبت می‌کنند تا شاید کار خود را عادی جلوه دهند.
رقابت دوستان، افرادی که واقعا قصدشان برنده شدن است، می‌دانند که تقلب هدف نهایی آن‌ها را نابود می‌کند. زیرا وقتی تقلب کردن عادی شود، دیگر برنده کسی نیست که لایق است بلکه کسی است که از همه جرأت بیش‌تری برای تقلب کردن داشته است. پس مخالف تقلب بودن به معنی مخالف رقابت بودن نیست؛اتفاقا برعکس.
در هر جامعه و تیمی، افرادی با این باور هستند که تنها راه حل تقلب است. و تنها زمانی این موضوع متوقف خواهد شد که همه با یک‌دیگر پافشاری کنند. در نهایت بودن در گروهی که با تقلب پیروز می‌شود به نوعی یک گل به خودی است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/08/cheating/
