پیشنهادِ مسیر به کسی که تصمیم گرفته سفر کند مفیدتر خواهد بود.
«چطور برسم؟» امری به مراتب راحت‌تر از «باید بری» است.
زمانی‌که تعامل متقابل باشد، در یک راستا قرار می‌گیریم. اگر افراد یک سازمان به یک هدف و مقصد متعهد باشند، مدیریت بیش‌تر شکل مربیگری به خود می‌گیرد. در حقیقت دیگر به جای یک شرکت یا یک دسته آن‌ها را یک تیم می‌نامیم. به جای استفاده از اختیار، نظم و پاداش‌های فردی، آن‌هایی که به یک مسیر متعهد بوده و احتمال دنبال کردن نشانه‌های پیشرفت مشترکی دارند را با یک‌دیگر هم‌گروه کنید. به جای تمرکز بر روی میان‌برها، رقابت و کمبود، افرادی را در یک تیم قرار دهید که مقاوم‌تر، همکارتر و متعهدتر هستند.
مدارس دولتی ما را در مورد میزان اهمیتی که تعامل می‌تواند داشته باشد گمراه کرده‌اند. زیرا اداره سازمان‌یافته مدرسه اجباری و «تعامل» تنها، چیزی است که نه به شکل احساسی بلکه روی کاغذ اتفاق می‌افتد.
هدایت یک تیم کریکت همدل، راحت‌تر از آموزش گروهی از کودکان است که علاقه‌مند نیستند. واضح است، دسته اول به بازی متعهد هستند و در دسته دوم تنها با کم‌ترین تلاشِ ممکن پاسخ می‌دهند.
همان‌گونه که Anthony Iannarino می‌گوید، «بسیاری از رهبران به جای دعوت افراد به یک ماجراجویی معنی‌دار و نیازمند رشد، از اختیارات سازمانی خود استفاده می‌کنند. رهبران به اشتباه باور دارند که همه با پول انگیزه می‌گیرند».
سلسله مراتبی برای تعامل وجود دارد.
در پایه‌ای‌ترین قدم، فرار از مجازات، فرار از تبعید، زنده ماندن و حفظ وضعیت فعلی یک خواسته است. آرزویی وجود ندارد؛ تنها ترس.
این بعضی وقت‌ها به یک سازش سودمند برای دو طرف یعنی میان رییس و کارفرما منجر می‌شود. تعامل به خواسته‌ای برای رضایت، وفاداری و پایبندی تبدیل می‌شود که معمولا به دلیل این‌که نمی‌توان به بیش از دو نفر تعمیمش داد، پایانی ضعیف خواهد داشت. بدون نشانه خارجی، نفس‌گرایی و نتیجه مطیع بودن.
تعامل در قبیله‌ها رایج‌تر و مقاوم‌تر است. «افراد شبیه به ما این کارها را انجام می‌دهند». فرهنگی که هر کدام برای زیستن انتخاب می‌کنیم؛ این روایت که، انتخاب یک عضو بودن چه معنی دارد. جایگاه اجتماعی و وابستگی در یک جایگاه همیشگی. تعامل در گروه به نظر عضوی غالب از شرایط انسانی به نظر می‌رسد و جایی است که بسیاری از رهبران و بازاریاب‌ها بهترین خود را در آن نشان می‌دهند.
اما تعامل نظیر به نظیر می‌تواند با خواسته‌های شخصی و به منظور هدفی مشخص و مشارکت، از پیش وجود داشته باشد. خواستگاه آرزوها و رهبران. وقتی افراد برای پیشرفت از طریق تلاش و مشارکت در یک سفر شرکت می‌کنند، منبع الهام و حمایت را از درون پیدا می‌کنند.
پول، پول نقد سلاحی سرد است که برای کوتاه کردن سلسله مراتب تعامل، مورد استفاده سازمان‌ها و افراد حقیقی قرار می‌گیرد. ایده، نشانه‌ای چند منظوره و روشی راحت برای بیان این جمله است که «به دنبال هر چه که هستی، حالا چه پول غذا باشد یا هزینه پرداخت یک بیمارستان سیار، این کار مشخص را انجام بده و به نتیجه می‌رسی». و سپس برای این‌که تاثیرش را افزایش دهی، پول به عنوان رشوه با دنباله‌ای از تبعید همراه شده و فردی را در لبه بقا چه از نظر مالی و چه احساسی نگه می‌دارد.
اما پول یک داستان است؛ داستانی که توسط افراد مختلف در زمان‌های مختلف به شیوه‌های متفاوتی تفسیر می‌شود. وقتی آن را تنها به یک عدد خلاصه می‌کنیم، در واقع صفت انسانی تراکنش را نادیده گرفته و در درک نیاز و خواسته مردم ناتوان می‌مانیم.
تعامل از کجا آمده؟ مشخصا به‌کارگیری و هدایت کسانی که از قبل متعهد شده‌اند شروعی آسان‌تر است. این همان اتفاقی است که در لیگ برتر بیسبال بعضی را از سایرین جدا می‌کند. آن‌ها به دنبال راضی کردن یک فرد برای علاقه‌مند شدن به بیسبال یا ترفیع گرفتن از یک دستمزد کم‌تر از میانگین به صدها هزار دلار نیستند. بلکه درک آرزوها کافیست.
اما اصلا آرزو از کجا می‌آید؟ من فکر می‌کنم ممکن است از ترکیب دو چیز بیاید:
تعامل، ترکیبی از کاری که انجام می‌دهیم و چیزی است که در محاصره آن قرار داریم. دشواری متناسب با یادگیری. حمایت همراه و فشار همراه. انتظارات درک شده و احتمالا برآورده شده. قدم‌های کوچکی که به یک میل به تلاش و نتایج منتهی می‌شود.
مدیریت یک فرد به سمت تعامل غیر ممکن است اما می‌توان او را هدایت کرد.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/04/enrollment/
