یک وبسایت کاریابی معمولی میلیونها شغل را لیست میکند. و تقریبا تمامی آنها بهشدت دنبال تجربه هستند.
از عنوان نیازمندیها مشخص است شرکتها تجربه و تخصص را استخدام میکنند.
وقتی نوبت به تجربه میرسد، منطق به ما کمک میکند تا بفهمیم تنها یک نفر از ده نفر در ۱۰ درصد برتر قرار دارد. به این معنی که بیشتر شرکتها یک معیار نسبتا بالایی را در نظر دارند. اگر یک سازمان به افرادی با تجربه در دهک برتر نیاز داشته باشد، هم باید به مراتب هزینه بیشتری پرداخت کرده و هم سختتر کار کنند تا چنین مهارتی را پیدا و حفظ کنند.
در نتیجه اغلب شرکتها حتی تلاش هم نمیکنند. آنها وظایفی را تعریف میکنند که تنها به کار گرفتن یک نفر با یک میزان تجربه و تخصص معمولی برای به سرانجام رساندنش کفایت میکند.
این یعنی تنها عامل متمایز کننده در هر حرفهای نگرش است. از لولهکش گرفته تا نجار و رادیولوژیست و داروساز؛ فردی با مهارتهای نرم عالی (صداقت، تعهد، دلسوزی، انعطاف پذیری، ثابت قدمی در مسیر، همدلی، متمایل به راهنمایی شدن و سایر مهارتها واقعی که به آنها اهمیت میدهیم) برتری ایجاد میکند.
اگر این موضوع بهطور شفافی واضح و مشخص است، پس چرا سازمانها بر اساس نگرش استخدام نمیکنند و برای کسب تجربه و تخصص آموزش نمیدهند؟
لینک مرجع: https://seths.blog/2022/03/expertise-vs-attitude/