چرا نوع نوشتن انقدر رو به افول است؟
خب، در واقع افرادی که متوجه آن هستند، همانهایی که به کرنینگ یا سریف اهمیت میدهند مقصر نیستند.
بلکه تمامش بهخاطر افرادی است که متوجه نیستند.
برای هزاران سال تنها میتوانستیم با دست بنویسیم. نویسنده بودن شما به این معنی بود که خودتان نیز باید کلمات را روی کاغذ بیاورید.
تنها در چند قرن اخیر است که حروفچینی به یک صنعت تبدیل شده. صنعت برای کسانی که دستگاه چاپ داشته یا حتی نرم افزار مناسب آن را دارند.
در نتیجه از چنین تخصصی، اصول توسعه پیدا کردند. در حقیقت میان حروفچین حرفهای و تازهکار تفاوت بود. شیوه، مهارت و بینش بود که ارزش داشت. حتی در این باره مجلات و کنفرانسهایی نیز بودند که به این موضوع پرداخته و میگفتند کدام ظاهر بهتری داشته، حرفهای، بهروز و دست بهنظر میرسد.
البته که شبکههای اجتماعی این موضوع را تغییر دادند. میمها و بقیه، بر پایه فونتهای کمیک سنس، آریال و ایمپکت بنا شدند. هر آنچه که راحتتر باشد. سپس آنچه راحتتر بود محبوب شد و چیزی که محبوب بود به استاندارد جدید تبدیل شد.
همیشه به همین شکل است. وقتی عموم به ابزارها دسترسی پیدا میکنند، بدون توجه به قوانینِ احتمالی که در گذشته وجود داشته از آنها استفاده میکنند.
اما هنوز علاقهای برای این صنعت میان مردم، بهخصوص برای افرادی که بیش از ۳۰ سال سن دارند و کتاب را نه از روی جلدش بلکه بر اساس نوع نوشته شدنش قضاوت میکنند وجود دارد. حتی اگر دلیلش را ندانند.
همانند کیفیت هر نوآوریِ مردمی که با گذشت زمان بهبود پیدا کرده است، دسته جدیدی از استانداردهای نوع نوشتن نیز در آینده بهوجود خواهند آمد.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/07/folk-typography/