وقتی در میانه یکی دگرگونی فرهنگی قرار داریم، باور به وجود این شرایط برای سایرین نیز عادی است.
این بخشی از جادوی یک دگرگونی فرهنگی است. دوستان ما، شغل ما و جهان ما.
اغلب لحظات چنان بزرگی نیستند. یک قسمت از سریال بسیار پر سر و صدای Succession هنگام پخش ۳ میلیون بیننده داشته است؛ در مقایسه با هر قسمت سریال جزیره گیلیگن یا مانکیز که پانزده برابر بیشتر در آمریکا دیده شدهاند.
و البته که آمریکا ۵ درصد کل جهان است.
اندازه دگرگونی الزامی ندارد چگونگی احساس ما را تغییر دهد. اگر شما یکی از نیم میلیون فرد در نمایشگاه وودستاک باشید یا یکی ۷۰۰۰ نفری که در کنسرت گروهی پرطرفدار حضور داشته است، آن لحظات متعلق به شما و کسانی است که همراهتان بودهاند. اما این به معنی جهانی بودن این موضوع نیست. شاید همین بیاهمیتی است که اهمیت دارد.

در طول زمان گروه بیتلز بیش از یک میلیارد دلار از آلبومهایشان درآمد داشتند. آنها فیلم ساختند، مدل مو، لباس و نگرش خود را همگام با دگرگونی نسلی تغییر دادند. کار آنها مردم سراسر جهان را به گونهای به یکدیگر متصل کرد که پیش از آن، نیروهای فرهنگی اندکی موفق به انجامش شده بودند.
و احتمالا تماشای اجرا زنده آنها به اندازه نمایش تیلور سوئیفت جذابیت داشته است.
درست است که هیچ یک از آلبومهای تیلور سوئیفت موفق به شکستن رکورد فروش آلبومهای گروه هوتی اند دِ بلوفیش یا متالیکا نشده است. اما در طولانی مدت سقف شرکتهای پخش موسیقی تغییر کرده است.
و این زمان در حال طولانیتر شدن نیز هست. بعید است یگانه معیار فرهنگی یک یا دو نسل پیش مجدد تکرار شود. احتمال همسویی تجربیات ما با رویدادهای جهانی یا اجراهای محلی بسیار اندک است.
در سابق همگی درک یکسانی داشتیم. اما دیگر اینطور نیست.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/07/the-beatles-and-taylor-swift/